Volkoren Kaiserschmarrn

Volkoren Kaiserschmarrn

Dag lieve mensen. Uit Oostenrijk teruggekomen plaats ik vandaag mijn recept voor volkoren kaiserschmarrn. Voor wie Kaiserschmarrn niet kent, het is een Oostenrijks dessert dat je doorgaans eet met iets van bessenjam, poedersuiker en boter. Ik maakte een iets gezondere variant dat ook heerlijk is als ontbijt. Want eigenlijk zijn kaiserschmarrn lekker vullende pannenkoeken in grove stukken gehakt. Geloof me, heerlijk.

Voor wie mij een beetje op instagram volgde, ik ben gaan skiën in Oostenrijk. Mijn eerste ski-vakantie. Iets wat ik overigens als een voorrecht beschouw dat te mogen doen. Ondanks dat ik in deze blog toch wat ga zeuren besef ik mij dat het op vakantie kunnen gaan niet gewoon is. Ook de tijd en energie die ik heb gestoken in het leren skiën neem ik zeker niet voor lief. Maar ik wil jullie wel mijn eerlijke mening geven over het hele ski-gebeuren. Ongeveer 40 uur heb ik van tevoren geoefend en les gehad met skiën op een borstelbaan alvorens ik het nu echt in de bergen mocht proberen. Samen met 450.000 landgenoten togen we allemaal in de voorjaarsvakantie naar besneeuwde oorden. Proberen te skiën op dagen die de afgelopen vijftien jaar nog nooit zo koud zijn geweest. Circa -20 qua temperatuur in de ochtend. Dat was flink wennen en zeker voor de kinderen. Onze jongste kreeg noodgedwongen les in het dal de bende van 2 op de berg. Maar de eerste lesdag was het zo dermate koud dat ze een uur binnen hebben opgewarmd. De eerste twee dagen waren daarmee niet meteen het fantastische ski-gevoel waar mensen het wel eens over hebben. Het was koud, het was ijzig op de piste en dus ook erg glad en het was bewolkt. Ik sliep slecht van die eerste dagen en eerste ervaringen. Spanning om het weer te gaan doen. Niet geholpen door ambulance-sneeuwscooters en her en der een neerdalende traumaheli.

Na een kleine oefenpiste in het dal (wat prima ging) gingen de heldin en ik de eerste keer dat we naar 2100m hoogte gingen en zelf mochten skiën de eerste blauwe piste af. De eerste bochtjes gingen lekker. In mijn hoofd gonsde vooral de gedachte: “ok dit is dus blauw?” De piste was niet te steil en het leek op de borstelbaan. Totdat we een verkeerde afslag namen en gelijk de rode piste af mochten. Dat kostte me wel even wat angst om overheen te komen. Vergis je niet, als je op een borstelbaan gemakkelijk de rode en blauwe piste af gaat dan denk je toch dat een piste in echte sneeuw een eitje moet zijn. Een borstelbaan is immers vergelijkbaar met een ijzige piste en echte sneeuw draait veel gemakkelijker en is veel meer vergevingsgezind. In ieder geval zo is het ons verteld en was ook deels mijn ervaring die ik had met het kleine beetje echte sneeuw dat ik heb geskied.

Maar goed met wat wegslikken van angst (en gewoon maar gaan) lukte het met wat angstzweet wel. Wat mij de dagen erna het meeste opviel was dat het skiën technisch gezien goed te doen was. De technieken die ik heb geleerd kon ik toepassen en bochten draaien, remmen en balans houden zaten er goed in. Ik durf dan ook te zeggen dat ik de gehele vakantie geen één keer ben gevallen. Maar, wat heel erg tegenviel was dat de blauwe pistes, die wij de eerste dagen deden, wel heel donkerblauw waren. Niets flauwe helling en rustig bochten draaien. Ze waren op stukken heel erg steil. Vergelijkbaar met de rode en misschien wel zwarte piste die ik heb gezien op de borstelbaan. En ijzig. Dat had ik al gezegd maar ijzig ja. Waardoor je telkens hele stukken weinig grip had. Op een borstelbaan, die vergelijkbaar is met ijzige pistes ski je meestal maar een meter of 100. Als je km’s heel steil naar beneden moet op best wat ijzigheid dan vraagt dat wel wat van je behendigheid en beperkte skikunsten. Mijn benen piepte en kraakte van de inspanning en voor wie bekend is met mijn knie-problemen was het die eerste dagen erop of eronder.

In het begin leek het een beetje of mijn heldin en ik de enige waren die het lastig vonden want menig geoefend en piepjonge skiër kwam ons keihard voorbij. Maar later hoorde ik ook anderen toch wel opmerkingen maken over de steilheid, ijzel en moeilijkheidsgraad. Niet alleen beginners maar ook gevorderden vonden het met de kou afzien. Voel je je toch niet zo alleen in je ervaring.

Wel alleen voelde ik mij toen ik eind van de middag door mist en sneeuw in mijn eentje nog een piste pakte. Ik dacht: “Kom op! Nu doen, anders durf je morgen niet meer.” En daar ging ik. De mist en sneeuw in. Onwerkelijk als je de piste niet meer ziet en niet meer goed kan zien wat boven en beneden is laat staan het einde van de piste. Ik begon na die eerste twee dagen daarna behoorlijk te twijfelen. Moest dit nou leuk zijn? Dit afzien? En had ik daarom zoveel tijd en geld gestoken in het oefenen, skipassen, materialen en kleding? Dat het dan nog in het “echt” zoveel moeite moest kosten? Wilde ik nog wel verder eigenlijk? De vrees dat ik toch een keer keihard zou gaan crashen en eindigen in een heli zat me dwars als een te grote hap apfelstrudel.

Op de derde dag kwam letterlijk wat verlichting. Niet alleen door de zon. Met wat zoeken vonden we andere blauwe pistes die naar ons idee echt blauw waren. En nadat de zon doorkwam en de temperatuur omhoog ging moet ik eerlijk zeggen dat ik op de 3e dag eindelijk begreep wat al die mensen die op twee plankjes de berg afglijden bedoelen met het ski-gevoel. De adrenaline die vrijkomt, de uitzichten, lekker eten, zonnetje en het al bochten draaiende de berg soepel af gaan. De sneeuw was veel minder ijzig en ik had veel meer grip. Ook de knieën werden pijnloos. De bende op de berg, die het de eerste 2 dagen toch ook wel moeilijk hadden met vooral de kou, genoten ook. Mede nu ze niet meer in les hoefde en achter ons de berg af mochten. In plaats van energie geven kreeg ik energie. Mijn twijfels namen daarmee in zoverre af dat de eerste dagen, ook al moet je in alle omstandigheden kunnen skiën, gewoon niet de beste start waren.
De vierde dag hebben we nog een dag vol kunnen skiën met de bende van 2 (dankzij mijn schoonzus die oppaste). De laatste afdaling inclusief een koe op de piste was wat teveel voor de vermoeide benen van mini-me maar al met al was het toch heerlijk. De laatste dag bestond uit inpakken en uit eten. En met 14 uur terugrijden zat mijn eerste echte skivakantie er op.

Wat vond ik nu van het skiën? Was het alle lessen waard? Ik ben een controlfreak en dat loslaten is maar wat lastig. Alleen door goed te kunnen skiën kan ik dat. Ik heb immers de controle dan. (logisch, zou Cruyff zeggen). Dat vraagt dus de komende jaren nog veel oefenen om het geheel in ontspanning te kunnen. Ik kan het nu opgeven en bedenken dat dit het was. Prima zo, heb het geprobeerd. Maar ik voel in mij nog wel de ambitie om eigenlijk meteen weer de piste op en af te gaan. Een soort van jeuk of drang om door te gaan.

Ik kan me als conclusie nog een heel jaar verheugen op het twijfelen of ik het over een jaar nog wel kan. Omdat we duidelijk nog niet klaar zijn met dit gebied hebben we tijdens het uitpakken zondag gelijk weer een huis geboekt. Weer met mijn zwager en schoonzus want de vibe met zijn 7-en beviel prima.

Om mijn angst een beetje voor te zijn ga ik toch in het voorjaar weer lessen op de borstelbaan. Ik ga verder met de cursus waar ik ben geëindigd. Om het een beetje ontspannen te houden ga ik niet een zwaardere vervolgcursus doen maar gewoon weer oefenen wat ik nu al weet. Dan kan ik in ieder geval op zelfde ervaring verder. Ook de bende zal doorgaan met lessen want het vooral samen skiën vonden zij en wij te gek. Oostenrijk ik ga je weer een jaar moeten missen. Maar met de recepten op deze blog van kaiserschmarrn, schnitzel, apfelstrudel, spatzle en nog veel meer hoef ik je in ieder geval op eetgebedied niet helemaal te missen. Eet smakelijk en kookon!

Wat heb je nodig:
Voor 2 flinke kaiserschmarrn voor circa 4 personen
4 middelgrote eieren
1 snuf zout
200 g volkorenmeel
275 ml melk
2 zakjes vanillesuiker
6 eetlepels magere Franse kwark
2 flinke klonten boter

Voor erbij:
Poedersuiker
Halvajam (bosbessen)
Stukjes vers fruit.

Nog meer nodig:
2 beslagkommen
Mixer
Spatel
Grote koekenpan

De how to:
Scheid de eieren in twee bakjes. Klop in een schone en droge kom met een snufje zout de eiwitten stijf. Klop in de andere kom het eigeel met meel, melk, vanillesuiker en kwark tot alles goed gemengd is. Spatel de eiwitten voorzichtig door je meelmengsel heen tot het één luchtig geheel is. Zet een grote koekenpan op middelhoog vuur. Smelt een flinke klont boter in de koekenpan en giet de helft van je beslag in de pan. Bak de kaiserschmarrn goudbruin en totdat de bovenkant bijna droog is. Verdeel met de spatel de pannenkoek in vieren en draai ze om. Bak tot de onderkant licht goudbruin is en druk met de spatel de vier stukken in kleine stukjes en reepjes. Hussel de pan en verdeel de inhoud over twee borden. Herhaal hetzelfde met het overige beslag.

Eet de kaiserschmarrn met poedersuiker en wat jam en eventueel wat vers fruit.

Tip: Zodra je het beslag in de pan giet is het ook heerlijk wat (ongezouten) noten of rozijnen over het beslag te strooien en mee te bakken.

Volkoren Kaiserschmarrn

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *