Volkoren fluffy pannenkoeken

Volkoren fluffy pannenkoeken

Ik heb u twee weken moeten missen. Of u mij, maar zo arrogant ben ik nou ook weer niet. Maar ik ben er weer. Met volkoren fluffy pannenkoeken. Hoe is het met u? Alles wel? Of juist alles niet? Ik hoop op het eerste. Na mijn vorige blog waar ik mijn woede, verdriet en verongelijktheid uitsprak over de oneerlijkheid die het leven ook soms met zich meebrengt, lijkt door de wolken toch weer een sprankje licht te komen. Of de vele positieve gedachten hebben geholpen weet ik natuurlijk niet maar het kon in ieder geval ook geen kwaad. Het is afwachten of de ziekte die mijn naaste overkwam te overwinnen is. Er is hoop en onzekerheid maar we houden het nu even vooral op de hoop.

Door alle perspectieven van afgelopen tijd sta ik wel op scherp in het kader van wat belangrijk is. Ik sta veel stil. Doe ik de juiste dingen? Doe ik de dingen juist? Heb ik mijn prioriteiten eigenlijk wel goed op een rijtje? Wat is nu echt belangrijk? Ik ben er nog niet uit. Gezondheid blijkt in veel gevallen toch iets wat we over het algemeen voor lief nemen, tot het niet meer iets is om voor lief te nemen. Dan waarderen we het en koesteren we het. Net als tijd. We verspillen het, nemen het, zien het voorbij tikken, wachten.Tot tijd alles is wat we nog hebben. Dan opeens beseffen we het belang er van. Het zijn eigenlijk dooddoeners, clichés, hetgeen ik neer pen. Maar clichés zijn vaak ook waar. Daarom zijn het clichés.

Het is ook niet mogelijk om elke dag vol te “genieten”. Iedereen roept het. Leef je leven alsof het je laatste dag is. Zou volgens mij enorm vermoeiend zijn en misschien ook niet helemaal binnen de grenzen van het wettelijke passen. Stel je voor dat je nog één dag hebt in volle gezondheid en met je geliefden. Zou je dan niet ook een beetje buiten de gebaande paden gaan wandelen? Het maakt immers toch niet meer uit? Ik denk dat we wel momentjes pakken van het grote genieten maar om elke dag proberen zo intens mogelijk te beleven is onmogelijk. Niet voor niets realiseren we toch pas hoe belangrijk iets is als we het verliezen of dreigen te verliezen. Dan sta je dus op scherp. Als we daar alleen maar bij stilstaan, bij wat er nu is .En ook nog in het moment proberen te zijn, komen we volgens mij nooit vooruit.

We gaan, als het allemaal enigszins op rit is, toch emotioneel in een soort van stand by modus en doen ons ding. Daarom vliegt de tijd. We gaan als gewoontedieren te werk tot er weer een moment komt waarbij we getriggerd worden. Dat het besef en er ervaring er is dat er iets enorm moois of ergs gebeurt. En dan dealen we er in het moment mee en sluimeren we op een gegeven moment iets emotioneel rijker, wijzer of juist beschadigd weer verder. Tot het laagje wat over ons heen ligt weer wat slijt.

Tsjah, als u nu gewoon weer kwam voor een recept dan komt u even van de koude kermis thuis. De metaforen, clichés en overpeinzingen vliegen u spreekwoordelijk om de oren. Sorry, het is soms iets waar ik mij mee bezig houdt. De zingeving van alles. En aangezien het in mijn hoofd soms een brij wordt, schrijf ik het maar op.

Wellicht is dat de grootste grap van allemaal. Dat we allemaal zoeken naar onze plek in het grote geheel maar deze er wellicht helemaal niet is. Dat we daarom graag allemaal de puzzel willen kunnen invullen. En willen begrijpen waarom, maar de laatste stukjes al bij de productie van die puzzel uit de doos zijn gehaald. Het is ook arrogant te bedenken dat wij belangrijker zijn dan elke andere diersoort. Want uiteindelijk zijn ook wij maar gewoon zoogdieren. Dat onze impact wellicht groter is op onze groene aardkloot omdat we meer schade aanrichten, ja, dat zal. Maar hoewel een mier zich niet zal afvragen wat zijn doel is en domweg werkt op instinct, vraag ik mij weleens af of die mier het in dat geval niet makkelijker heeft. Ik sluit af met de zin die mijn oma wel eens uitsprak. En die mij ook wat rust geeft in alle vragen die ik heb. Probeer maar gewoon een goed mens te zijn. Dat is genoeg.

En misschien is dat uiteindelijk een prachtig doel in de tijd die mij hier rest. Ik stap weer in mijn karretje van de achtbaan die het leven heet. Ik laat mijn grote vragen weer even liggen en ga nu weer even verder met het verspillen van mijn tijd en zal ongetwijfeld straks ook wel weer dingen voor lief nemen. Als de ervaringen die ik nu heb wat slijten maar niet vergeten worden. Ik heb er genoeg bij stil gestaan voor nu. Ik moet weer vooruit. Kookon lieve mede kokers. En goed weekend.

Wat heb je nodig:
Voor circa 10 pannenkoeken:
125 g volkorenmeel
40 g havermout
2 theelepels bakpoeder
1 groot ei
½ banaan
30 g magere Franse kwark
240 ml melk
½ tl vanille extract

Nog meer nodig:

staafmixer
koekenpan

De how to:
Doe het meel, havermout, bakpoeder, ei, ½ banaan, kwark, melk en vanille extract in een
grote maatbeker en pureer glad met de staafmixer. Zet een koekenpan op laag (!) vuur en
laat de pan goed heet worden. Test eerst één pannenkoek.

Schenk een hoeveelheid beslag voor één pannenkoek met een diameter van ongeveer 10 cm in de pan. Laat deze rustig
bakken tot de bovenkant bijna helemaal droog is en de onderkant goudbruin.

Draai om en bak ook deze kant goudbruin. Als hij te bruin is staat het vuur nog wat te hoog.
Beheersing van de temperatuur is de sleutel. Herhaal nu met drie pannenkoeken tegelijk in de
pan tot het beslag op is.

Heerlijk met vers fruit, kwark, honing, nootjes, stroop, ach met wat eigenlijk niet.

Volkoren fluffy pannenkoek

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *