Spaghetti met grove tomatensaus en kipschnitzels

Spaghetti met grove tomatensaus en kipschnitzels

Ik voelde het al aankomen toen ik deze blog startte. Een nostalgisch gevoel overviel me al van tevoren. Ik zag Ali B van de week huilen op tv. Bij het nummer: “Terwijl jullie nog bij me zijn.” En mede door dat nummer en alle ontwikkelingen van de laatste tijd is het fijn even stil te staan bij die enorme snelheid waarmee mijn bende van drie hier opgroeit en ik ze steeds een klein stukje meer moet loslaten.

Mijn jongste is nu ruim twee jaar. Ze is de peuterpuber pur sang. Waarbij ze compleet gefrustreerd de klittenband van de schoen probeert los te krijgen. Maar ow wee als je probeert te helpen. Dan is het “Neeee zelluffff doennnn.” De fase waarin ze zelf besluit wanneer ze haar avondeten opeet en vaak pas begint als ik wil afruimen. Waar het woord “nee” een soort magische toverspreuk is waarbij mijn kleine alleen nog maar meer gedreven in actie komt om te doen wat ze niet wil. De frustratie is groot bij mijn tweejarige. Die alles zelf wil doen maar de motoriek en behendigheid vaak nog niet heeft. Aan de andere kant leert ze nu zo snel dat er elke dag wel een nieuw woord of zin bij komt. Waarin ze opeens een kus of knuffel komt halen en je meteen wegsmelt. De kronkeltjes in haar hoofd verbinden zich als een gek en binnen afzienbare tijd zal ook deze tijd voorbij zijn. Gelukkig heb ik de fase al twee keer eerder meegemaakt. Echt, heb je een tweejarige? Het gaat allemaal over

Mini-me is inmiddels peuterspeelzaal af. Hij heeft het vaarwel gezegd met een mooie kaart en een knuffel van de juf. Opeens was die trotse de oudste van de peuterspeelzaal en is hij straks weer de kleinste op de basisschool. Een nieuw ritme ontstaat. Zijn ontwikkeling gaat op turbo en mamma en pappa moeten, net als bij mijn oudste, plaats maken voor de meester of juf die een haast goddelijke status krijgt. Hoewel, pappa en mamma staan nog redelijk hoog in de voedselkring hoor. Mijn twee oudsten willen allebei graag nog bij ons blijven wonen tot ze zelf opa en oma zijn. Volgens mini-me kopen we dan één grote bus, wordt hij de chauffeur en rijden we zo het hele land rond. Er liggen zelfs ook al behoorlijk concrete trouwplannen op tafel om met mamma en pappa te trouwen. Ik geloof dat de boedel zelfs ook al is verdeeld. In zoverre rekenen ze nog wel even op ons.

Mijn oudste dochter leert sinds enkele maanden schrijven, lezen en rekenen en in een rap tempo. Ze wil ook weten wat alle verkeersborden betekenen en begint in de auto mij te “helpen” als ik me navigeer door Neerlands wegen. “Pappa: je mag hier 60, 80, 100, niet inhalen, remmen, de bocht om, niet door oranje, of niet botsen tegen anderen.” Heel rustgevend dus in de auto. Maar ook komt ze met vragen over de dood, wat er dan gebeurt met je, waarom mensen niet aardig doen, hoe sommige dieren hun leven leven en wat voor werk mamma en pappa doen. De ene vraag is makkelijker dan de anderen en voor sommige moet ik het antwoord schuldig blijven.

Haar zwemlessen zijn nu al een tijdje bezig en van gracieus zinken kan mijn oudste opeens zelf drijven en de rugslag. Ze gaat naar kinderfeestjes vanuit school, spelen bij kindjes thuis. Ze kleed zichzelf aan en uit en legt kleren klaar voor de volgende ochtend. En ook weer zoiets bijzonders. Opeens fietsen mijn oudsten sinds twee weken zonder zijwielen terwijl ze enkele weken geleden dat nog doodeng vonden en wiebelig met de handjes gekleefd aan het stuur hun rondjes maakten. Mini-me had de kolder in zijn kop, besloot zonder zijwielen te gaan en leerde in één middag fietsen zonder zijwielen. Hij groeide er denk ik zo 2cm bij van trots. En dat met nog geen vier jaar. Mijn oudste kwam die dag uit school, keek dit alles enigszins verbaasd aan en riep “Dat wil ik ook.” En nu fietst zij ook los en zelf naar school.

Weer een stap in het loslaten voltooid. Af en toe fluister ik ze toe dat ze niet te snel groot moeten worden. En dat ik ze anders wel een stukje terug naar beneden zal duwen. Alle clichés van het ouderschap zijn waar. Kleine zorgen, grote zorgen. Ze zijn er allemaal. En toen ik van de week Ali B dus op tv hoorde hoe hij zijn kinderen nu al mist en wil behoeden, snapte ik hem volkomen. Het is fijn om nodig te zijn als pappa en loslaten is ook voor pappa’s niet makkelijk. Toen mijn jongste van de week ziek was, was dat heel vervelend voor haar, maar wat was het heerlijk dat ze even enkel bij pappa wilde liggen en ik voor mijn gevoel weer even terug was bij dat hele kleine afhankelijke hoopje mens. Mijn kinderen begeleiden naar het volwassen worden is prachtig. De mooiste “baan” die er is. Maar soms, heel soms, zou ik de wijzers van de klok wel even stil willen zetten.

Een manier bij ons om samen even als gezin te genieten is als we samen eten. Dit recept is een heerlijke familiemaaltijd. Ik zag een variant hiervan in Jamie Magazine en paste het aan in een “De man” variant. Eet het met je geliefden, drink er voor de grote mensen een goed glas wijn bij en geniet. Vandaag een recept ter ere van die kleine draken, schatten, knuffelbeertjes, achter het behang plakkers, liefjes, ofwel mijn bende van drie. Spaghetti met grove tomatensaus en kipschnitzels

Wat heb je nodig:
Voor circa 3 volwassenen of 2 volwassenen en 3 kinderen

Voor de schnitzels:
50 gram bloem
1 groot ei (geklutst)
1 teen knoflook fijngehakt
2 boterhammen (zonder korst)
1,5 theelepel oregano
2 kipfilets platgeslagen tot circa 2 a 3 cm
Zout
Olijfolie
Geraspte schil van een halve citroen

Voor de spaghetti en tomatensaus:
Olijfolie
1 ui gesnipperd
1 teen knoflook grof gehakt
400 gram rijpe tomaten in stukjes
200 gram snoeptomaten gehalveerd
Sap van ½e citroen
Scheut balsamicoazijn
Zout
Peper
Flinke hand met blaadjes verse basilicum
250 gram spaghetti.

De how to:
Snipper de ui en snijd de knoflook fijn. Bak deze enkele minuten in een pan op laag vuur met een scheut olijfolie. Snijd ondertussen de tomaten. Voeg dan de tomaten toe en laat deze circa 10 minuten op laag vuur zacht worden.

Ga ondertussen verder met de schnitzels. Sla de kip met een deegroller plat tussen een vel bakpapier tot een dikte van circa 2 a 3 cm. Pak drie diepe borden. Doe in het ene bord de bloem en in het andere een geklutst ei. Maal in een blender of keukenmachine het brood, knoflook, rasp van de citroen, zout, peper en de oregano fijn tot je een mooi broodkruim hebt. Doe dit in het derde bord.

Zet een pan met een flinke scheut olijfolie op middelhoog vuur. Haal de kipfilet door de bloem zodat deze aan alle zijden bedekt is. Klop overtollig bloem af. Wentel de kipfilet daarna door het ei en laat het even uitlekken. Doe als laatste de kipfilet door het broodkruim en zorg dat het overal bedekt is. Leg in de koekenpan en herhaal dit met de tweede kipfilet. Bak onder regelmatig keren de schnitzel mooi goudbruin en gaar en bestrooi met wat zout en peper.

Doe nu de spaghetti in een pan met ruim kokend water waar een flinke snuf zout aan toe is gevoegd en kook volgens de verpakking al dente. Inmiddels is de tomatensaus nu wel klaar. Voeg citroensap toe, een scheut balsamicoazijn en breng op smaak met zout en peper. Snijd de kipschnitzels in reepjes.

Giet de spaghetti af. Vang een scheutje van het kookvocht op en voeg toe aan de saus. Roer even door. Voeg daarna de spaghetti toe aan de saus en wentel het er doorheen. Leg de spaghetti en de saus op een mooi bord of schaal en leg de stukken schnitzel erbij. Maak het geheel af door er flink wat verse basilicumblaadjes op te strooien.

Serveer eventueel met wat kaas, een frisse salade of wat stokbrood. Heerlijk.
Spaghetti met grove tomatensaus1

Spaghetti met grove tomatensaus2

Share

2 thoughts on “Spaghetti met grove tomatensaus en kipschnitzels

  1. Vandaag dit recept gemaakt!
    Heerlijk, op deze manier geen “plak pasta” en lekker vol op smaak!

    Heb alleen aan de kipschnitzels mijn eigen draai gegeven, en heb kipfilet gebakken in papyruspapier met kruiden, inderdaad een beetje hulp van knorr 😉 Maar het totaal is heerlijk!

    En van de tomaten die over waren, ook nog een tomatensalade gemaakt als bijgerecht……
    Een “gezond” maar tomaatrijk dagje dus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *