Sociale media stress

Sociale media stress

 

Ik zit op de camping in Frankrijk. Het is 25 graden, het waait lichtjes en de zon brandt op mijn voeten die net het puntje schaduw van de tent niet raken. Het is stil om mij heen, althans, zo stil als het kan zijn op een camping die vol druppelt met toeristen die net als wij op bezoek gaan naar Disneyland.

Terwijl de zon mij behaaglijk verwarmd lees ik het boek “Mijn leven in de wildernis” van Miriam Lancewood. De Nederlandse die met haar man in de wildernis in Nieuw – Zeeland is gaan wonen. Ze zegde haar baan op, verkocht haar bezittingen en wilde terug naar de kern van de mens. Leven in harmonie met de natuur. Ik ben enorm gefascineerd door haar verhaal. Ze leeft zonder klok maar op de zon, rondtrekkend van gebied naar gebied. Wassen in beken, zelf jagen, leven van het land. Eens in de twee drie maanden keert ze even terug naar de bewoonde wereld voor wat meel, rijst en bijvoorbeeld thee.

Eén van de mooiste dingen die ze beschrijft is dat het kunst van het nietsdoen haar in het begin zwaarder viel dan ze had verwacht. Afschakelen naar het hier en nu. Zaten ze in een trekkershut dan moest die schoon. Geordend, opruimen, gewoon wat doen. Maar toen dat eenmaal lukte ontstond er een soort harmonie waarbij de dagen soms wel drie keer langer lijken te duren dan normaal en er een eigen ritme ontstaat dat ingegeven wordt door de natuur en niet door iets wat mensen hebben bepaald.

 

Ik zit in een heel andere wereld. Maar kan wel deels begrijpen wat ze bedoelt. Dat gedreven worden door bezit, succes en de last van de maandelijkse lasten. Wij kozen voor Frankrijk. Omdat we mijn schoonmoeders die 7 jaar wekelijks voor de hebben gezorgd wilde bedanken voor hun jarenlange zorg en liefde. We nemen ze mee naar de camping en naar Disneyland. Er even uit. En we genieten. Er is geen Wifi, geen druk, geen nieuws. Alleen wij zijn er, met elkaar. Op de dag dat we in de sprookjeswereld ronddwalen kan ik met gerust hart tegen mijn kinderen zeggen dat de draak in het kasteel niet eng is, het vuur bij een show hoort en we op doelen mogen schieten om buzz lightyear te redden. Om de sprookjes levende te houden zitten we in een fictieve wereld. Dat de wereld daarbuiten helaas anders in elkaar zit merken we deze dag alleen door de strenge toegangscontrole. Dat er in Manchester dood en verderf is gezaaid lees ik pas drie dagen na de gebeurtenis als ik opeens wel Wifi heb.

Ik merk dat ik het eigenlijk heel vervelend vind dat hele internet en altijd online zijn. Ik krijg onrust van alle sociale media en piepjes en trillingen van die telefoon. Met het boek in mijn achterhoofd vraag ik mij inderdaad ook af of het wel zo handig is altijd maar alles te willen weten, op te kunnen zoeken en een verslaving te hebben aan wat er op Twitter, Facebook en Instagram plaatsvindt. Terwijl we daar ons leven vaak ook leuker liegen dan het is en het toch een soort schijnwereld betreft. Als mensen echt zo gelukkig zouden zijn als op ze op sociale media zouden voordoen dan zou de wereld er volgens mij net zo uit zien als Disneyland.

Ook besef ik mij dat ik onevenredig veel tijd besteed aan die digitale wereld. Het plaatsen en bijhouden van foto’s, lezen van Tweets, de dagelijkse nieuwsberichten, appjes. Het kost allemaal bergen tijd en je bent er onbewust de hele dag alert op. Ik vind het eigenlijk wel lekker dat ik letterlijk even van de digitale radar ben. Dat je wakker wordt, gesprekje voert, stokbroodje eet en niet eerst al je favoriete sites afgaat.

Ik ervaar, ondanks dat ik niet in de wildernis in Nieuw-Zeeland zit, een enorme rust in mijn hoofd. Ik ben bezig in het hier en nu, kom tot gerichte acties, in plaats van dat ik steeds wordt afgeleid en heb niet steeds die onrust.

De andere kant is dat “De man die koken kan” niet had bestaan zonder deze media en ik bezoekers deels nodig heb wil ik interessant genoeg zijn voor uitgevers of andere potentiele werkgevers zou ik ooit toch van koken, schrijven of receptontwikkeling mijn beroep willen maken. Want mijn site en bezoekers zijn mijn C.V. op dat gebied. (mocht je interesse hebben in mij, de deur staat open enzo).

Als ik voor mij persoonlijk spreek, en dat doe ik, besef ik mij dat een paar dagen de deur uit zijn en los zijn van de digitale wereld meer een zegen is dan een vloek. Zou ik die rust thuis ook beter kunnen creëren? Moet ik wel al mijn apps op mijn telefoon hebben? Een vast moment per dag gebruiken om gewoon even een foto online te knallen, of alle berichtjes te lezen? Moet ik mijn blog niet soms toch wat meer als werk beschouwen en er een vaste dag in de week aan koppelen zodat ik er de rest van de week niet steeds naar hoef te kijken? En voor mezelf mijn “telefoontijd” en dus digitijd gaan inperken?

Ik besef me dat het soms heel verfrissend kan zijn uit je eigen wereldje te stappen en even niet op weg naar iets te zijn maar gewoon in het hier en nu te blijven. Dat klinkt heel boeddhistisch maar ik bedoel dat ik altijd bezig ben met het volgende recept, wat er nog allemaal moet gebeuren op de dag en in de week, het huishouden en de bende van drie.

Dit passeert zonder dat ik echt stil sta bij wat er in het moment gebeurt. Ik laat me soms leiden door wat er moet en niet wat er gebeurt. Zoiets. Dit is een lange verwarrende blog, ik weet het. Maar het zijn gedachtes in mijn hoofd.

Ik vraag aan jullie, hoe doen jullie dit? Hoe bewaken jullie de balans tussen de digitale wereld en de echte wereld? Hebben jullie vaste tijden waarop je kijkt? Of ervaar je het niet als probleem? Laten jullie de digitale wereld gewoon voor wat hij is? Vertel het me. Ik ga de rust nog wat proberen te bewaken. En wellicht doe ik dat wel door gewoon alle meldingen uit te zetten op mijn telefoon en één moment op de dag alles eens door te bladeren in plaats van de vrije momenten, wc-bezoek (ga me nu niet vertellen dat jullie dat nooit doen) of als je net aan die eerste bak koffie zit op een dag. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Zaterdag weer een nieuw recept online. Dat zal ik niet snel doorbreken. Tot die tijd! Kookon!

 

 

 

Share

3 thoughts on “Sociale media stress

  1. Zeer herkenbaar die eeuwige zoektocht naar de balans tussen offline & online. Vooral als blogger waarbij die social media interactie en zichtbaarheid zo belangrijk is. Ik heb in ieder geval alle piepjes, bliepjes en pop-ups uitgeschakeld op mijn telefoon. Nu nog wat meer discipline brengen in op slechts bepaalde tijden alles checken en niet de hele dag naar dat schermpje staren…

    • Na een drukke werkdag waarbij ik weer hebt moeten waken me niet te laten leiden/lijden door de mail, kom ik thuis, maakt mijn held een kopje thee (met melk, ik ben thuis!) voor me. Hij weet dat hij even niet belangstellend moet vragen hoe mijn dag is verlopen. Ik doe mijn ademhalingsoefeningen, bedenk dat ik nu eindelijk dat moeilijke quiltpatroon onder de knie heb (of toch niet… ), verheug me op een avond samen. Dan een knuf van de man, gezellig bijpraten onder het koken en lekker eten, freubelen, Eastenders kijken, waaraan ik al 25 jaar zwaar verslaafd ben. En dan toch nog even 5 minuten Facebook doorscrollen. Bij mij staan ook de bliepjes, piepjes en fliepjes uit, doe ik niet mee aan het iedere 10 minuten ontvangen van de laatste nieuwsupdates en kijk alleen op de whatsapp als ik dat wil. Als je me dringend nodig hebt, bel je me maar. Ik ben hopeloos ouderwets en dat bevalt me prima!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *