Pasta met drie soorten kaas

Pasta met drie soorten kaas

Het is lang geleden dat ik een lange(re) blog schreef. Maar voordat ik begin, ja er volgt ook een recept vandaag voor heerlijke pasta met drie soorten kaas en vegetarisch gehakt, maar dan zonder foto. Het is al een wat ouder recept en het bord was eigenlijk al leeg voordat ik aan de foto begon. Zegt wat over het feit dat ik het wel lekker vond.

In de afgelopen maanden heb ik eerlijk gezegd vooral geprobeerd de blog trouw in de lucht te houden. Koken en recepten bedenken had ik zin in. Schrijven wat minder. Soms is de inspiratie er even niet. Of er is gewoon te weinig dat het schrijven waard was. U wordt al belast met de wereldwijde pandemie, BLM, de ongemakken van het niet bezoeken of knuffelen van naasten. Laat ik daar dan ook niet tot in den treure over schrijven.

Dus vandaag een wat langere blog. Even een stand van zaken over het wel en wee van mijn leven achter het fornuis. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het leven achter het fornuis de laatste tijd behoorlijk tegenviel. Ik werk al circa 15 weken thuis maar het koken heeft de laatste tijd veel bij de heldin gelegen. Goed voor haar keukenskills maar mijn kook-ervaringen beperkte zich vooral tot ontbijtjes en weekend-maaltijden. Waarom? Het virus mensen, het virus….

Nee eigenlijk niet. De drukte mensen, het was de drukte. Super fijn dat het effectief is dat thuiswerken maar het kwam er de afgelopen weken echt op neer dat ik meer voor mijn computerscherm zat dan eigenlijk de bedoeling was. Ook op mijn vrije dagen. Gekkigheid mensen gekkigheid. Niet dat ik het erg vind hard te werken, maar de interne snelkookpan begon langzaam wel weer wat op te lopen. Slechter slapen, laat slapen, veel afspraken, proberen iedereen bij te houden in wezenlijke discussies en heel veel eindjes aan elkaar knopen op werkgebied. Het is bijna vakantieperiode en dat vraagt om een eindsprint in veel dossiers waar ik bezig ben. Alsof de wereld over zes weken niet gewoon doordraait. Maar goed. Niet klagen maar dragen maar ik kan nu achterom kijkend wel zeggen dat ik even blij ben dat er een adempauze aankomt. Nog even aanzetten tot de finish.

Qua vakantieplannen is door de lockdown onze reis naar Canada voor de tweede keer niet doorgegaan. Balen. Begrip is er en veiligheid voor alles. De vraag is alleen wel wanneer we nu wel gaan. Begin zelf wel een beetje moe te worden van het plannen en alles regelen en twijfel af en toe ook wel waarom we dit nu eigenlijk wilde. Wil je dit naar volgend jaar verplaatsen en nu alles weer gaan regelen? Of kiezen we voor een ander land? Wordt vervolgd. Onze zomervakantie zal in ieder geval een weekje Friesland worden. Zijn we toch in een ander “land”.

Vouwwagen open klappen, beste vrienden naast ons en een week onthaasten. Even gewoon bezig zijn met de bende, koffie drinken, biertje of twee. En spelletjes doen en lezen. Want ik heb nog een stapel boeken liggen waar ik mij in wil verdiepen. Twee op werkgebied over de verduurzaming van de voedselketen. En de nieuwe Rutger Bregman ligt er ook nog. En ik heb nog een wensenlijstje voor het boek van Marc de Hond en Fernando Ricksen. Niet de meest luchtige boeken maar ik hoop beter begrip te krijgen in mensen hun strijd en omgaan met de dood. Zo opschrijvende merk ik alweer teveel plannen heb.

En dan zijn er nog wat vervelende sluimerende zaken. Ook dat is een reden dat luchtig schrijven wat lastig was de afgelopen tijd. Het betreft kanker. Bij twee dierbaren. Het sluimert. En het is een schaduw die toch telkens loert in de hoekjes van je gedachten. Soms glijdt die schaduw ineens over de gedachten heen. Als wolken voor de zon. Blokkeert de lol en zinvolheid van sommige dingen. En meestal trekt hij daarna weer weg. Na een uurtje, halve dag, of een toevallig uurtje in de nacht. Om zich weer in de hoeken schuil te houden. Wachtend op een nieuwe kans. De dief in de nacht. Ze zeggen wel eens, kanker heb je nooit alleen. Het is een ziekte die je dierbaren ook besmet. Niet lichamelijk. En natuurlijk pretendeer ik niet dat aan de zijlijn hetzelfde is als het zelf hebben. Maar machteloos aan de kant staan geeft ook zo zijn symptomen. Niets kunnen doen maar het wel allemaal moeten aanzien. De onderzoeken, onzekerheid, wachttijden. Verdriet en soms angst. Het gaat je niet in de koude kleren zitten. Afgelopen weken en maanden waren daarin onzeker. Gelukkig kan ik zeggen dat het bij beide dierbaren voor nu nog onder controle is. De schaduw van de terugkeer dragen zij en wij wel met zich mee. Er is voor nu gelukkig nog hoop. Maar de onbevangenheid is wel gestorven.

Het belang om daarbij ook te koesteren wat er nu nog is, is wel duidelijker. Positief blijven en doen wat je kan. En genieten van die momenten dat je samen bent. Ik neem het mee.
U bent weer een beetje bij wat er achter mijn fornuis nog meer speelt. Rest mij u een heerlijk weekend te wensen. Genietend van deze pasta met drie kazen. Liefst met je dierbaren om je heen. Kookon!

Wat heb je nodig:
Olijfolie
250 gram champignons
50 g gehakte walnoten
250 g Vega gehakt
Peper
1 bol mozzarella
4 plakken smeltkaas
40 g gran pardano
De schil van 1 citroen

Verder nodig:
300 g pasta
Zout

De how to:
Breek de champignons in grove stukken. Hak de walnoten fijn.
Doe in een koekenpan op middelhoog vuur een scheutje olijfolie. Voeg de champignons toe en laat deze even bakken totdat ze het vocht zijn verloren. Voeg daarna het vegetarisch gehakt toe met een snuf peper. Laat onder af en toe roeren enkele minuten bakken.

Roer de gehakte walnoten door het gehakt en zet het vuur laag.
Breek alle kaas in stukjes.

Kook ondertussen in kokend en gezout water de pasta beetgaar.
Als de pasta bijna klaar is, voeg dan een scheut van het kookwater bij het gehakt samen met de gebroken kazen. Roer goed door zodat er een romige saus ontstaat. Giet de pasta af en voeg deze bij het gehakt eventueel met nog een klein scheutje kookvocht. Rasp de schil van de citroen bij de pasta, roer door en breng op smaak met zout en peper.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *