Opbouw, leven met en afbouw van antidepressiva

Opbouw, leven met en afbouw van antidepressiva

Beste lezers,
De afgelopen jaren heb ik u vaak persoonlijk meegenomen op mijn avonturen. Avonturen die ik soms een week online liet staan en daarna weer weghaalde. Want open zijn over jezelf is goed maar het maakt je ook kwetsbaar. En ik was bang om ver-of beoordeeld te worden. Haters zijn er overal dus besloot ik sommige persoonlijke blogs ook weer weg te halen. Toch wil ik vandaag een persoonlijk verhaal delen.

Geen recept, geen grappen en de normaliter hilarische blogs die u gewend bent maar gewoon een eerlijk verhaal. Van mij aan u. Over angst, paniek, jezelf kwijtraken en depressie. Maar daarnaast vooral over jezelf weer terugvinden. Want als ik dan toch met de billen bloot ga: Ik heb 2,5 jaar antidepressiva gebruikt om mijzelf weer te vinden en stabiel te voelen.

Ik merk dat er online wel behoefte is aan eerlijke en open en ook positieve verhalen over het gebruik van antidepressiva Negatieve ervaringen lees je overal maar positieve voorbeelden worden minder gedeeld. We kunnen beter klagen dan positief zijn?

En jezelf kwijtraken is ook iets wat u kan overkomen. Of uw buurman of een familielid. Maar het is wel iets waar we nog wel in de taboesfeer over blijven hangen. Ikzelf ook. Want wat zullen mensen wel niet van mij denken als ik niet die positieve altijd vrolijke blogger ben? Als je het doek laat vallen van je imago? Zorgvuldig opgebouwd maar waar je de scheurtjes graag niet van laat zien? Maar misschien kan mijn verhaal een ander helpen. Dus schrijf ik een enorm lang verhaal vandaag. Hoe de opbouw, gebruik en afbouw van antidepressiva bij mij is verlopen.

Daarnaast wil ik een stem geven aan iets waar veel meer mensen last van hebben. Angst, paniek, depressies. Dus deze blog is om hen, die deze strijd wellicht alleen voeren, te laten merken dat ze niet alleen zijn. En om te laten weten dat deze strijd niet een gemakkelijke kwestie is waarbij je een paar pillen slikt en je vrolijk verder gaat.
Of waar je jezelf simpelweg even “overheen” zet. Hapiness is geen state of mind. Of puur de kwestie van positive thinking of andere zooi die je op een tegeltje kalkt. Het overkomt je en dan is de val hard. Je hebt wel enige invloed op je gedachtes maar soms neemt the dark side het gewoonweg over. Zoals een lotgenoot van mij zei: “Voer deze strijd maar zelf eens en durf dan te beweren dat het allemaal puur een kwestie is van mindset.” Hell no. En wie ja zegt heeft het kennelijk nooit meegemaakt.

Nu wil ik mijzelf overigens niet bijzonder achten. Er zijn namelijk 1 miljoen Nederlanders die antidepressiva gebruiken. Dacht ik even bijzonder te zijn toen ik startte. Nou niet dus. Kon gewoon achter in de rij.
Dus, lees je liever over eten? Sla deze blog dan over. Wil je meer weten over hoe mijn klokje de afgelopen 11 jaar heeft getikt? Lees dan verder. Kook…. Ik bedoel leeson.

Wat vooraf ging:
Wie mij vaker leest wist het al. Ik heb van 2009 tot 2018 gekwakkeld met paniek en angstaanvallen en depressies. Mijn hele leven heb ik wel wat sombere periodes gekend of periodes waarbij ik mij meer zorgen maakte dan anderen. In die 9 jaar van 2009 leidde dit echt tot veel langere instabiliteit. Vaak zijn het life events waarbij dit soort zaken echt naar boven komen. In 2009 waren de life-events de geboorte van mijn eerste van de bende van drie en onder andere een zware baan waar ik volledig in vast raakte. Niet dat ik het niet kon maar het zorgde ervoor dat ik aan allerlei verwachtingen wilde voldoen behalve mijn eigen. Ik overspande mezelf volledig en raakte doodongelukkig waar ik zat.

Als je jaren kijkt naar waar je heen wil en die bestemming toch niet is wat je zocht dan is dat ook wel een domper. Ik moest mijn ambities bijstellen en een baan moest vinden die wel bij mij paste. Maar geen idee wat. Dit heeft in die 9 jaren tot drie keer geleid tot periodes waarbij ik ben uitgevallen van mijn werk. Overwerkt, burnout, depressie, noem het wat je wil. Maar ik zakte in diepe putten na periodes van extreme drukte en een hoog verantwoordelijkheidsgevoel en had vooral last van mijn eigen perfectionisme. Ik ben trots op het feit dat ik telkens zelfstandig uit deze periodes ben geklommen en de draad voor langere tijd weer kon oppakken. In 2018 ging het de laatste keer mis en hoe. De heldin en ik boekte een vakantie naar Canada, we zouden naar Frankrijk gaan en voor het eerst op skivakantie. Het zou het jaar van vakanties worden en de overige zaken zouden we even links laten liggen. Teveel mensen om ons heen werden ziek, er gebeurde teveel narigheid. We besloten nu extra te genieten en niet te wachten tot later.

Niets wees er op dat mijn leven zich weer in een neerwaartse spiraal bewoog. Omdat ik dus al twee keer tegen steen was gelopen de afgelopen jaren wilde ik dit vooral niet nog een keer. Ik had na mijn laatste sessie met een psycholoog in 2017 en na toch weer opeens een paniekaanval besloten dieper te duiken in mijn problematiek om een permanente oplossing te vinden. Ik wilde weten of er een naam was voor wat ik had en wat ik eraan kon doen. En dus meldde ik mij na een wachttijd (die in 2017/2018 een stuk korter was) en een gesprek bij de huisarts aan bij een psychiater voor een intake.

De psycholoog hielp mij altijd met het probleem van dat moment maar ging niet achter de diepere oorzaak aan. Ja je bent perfectionist en ja je hebt veel verantwoordelijkheidsgevoel en zo los je de problemen en zorgen op van dat moment. Maar zonder oorzaak bleef ik vallen. Wel volgde ik EMDR om een jeugdtrauma af te zwakken. Dat hielp maar het heft in handen nemen was wat ik wilde. Om wat meer stabiliteit om mijzelf heen te creëren. Zowel privé als op de werkvloer wilde ik stabieler zijn. Want dit soort zaken raakt niet alleen jou ook je naasten. En dat vond ik wellicht nog wel het meest vervelende.

Na een intake en een gesprek met de psychiater zou ik met een GGZ arts en een psycholoog een gesprek hebben voor een behandelplan en diagnose. Net daarvoor viel mijn zorgvuldig beschermde kaartenhuis in een zucht weer om. In de week dat ik het behandelplan zou krijgen, kreeg ik wederom te horen dat iemand die ik kende ernstig ziek was. Het was de tweede al dat jaar. Daarnaast spotte ik een vreemde moedervlek op mijn teen. Ik wilde deze nog even voor mijn vakantie naar Canada laten bekijken. Omdat ik redelijk wat moedervlekken heb is mij ooit eens aangeraden elk jaar een keer naar de huisarts te gaan. Aangekomen bij de huisarts en een korte blik kreeg ik voor deze toch wat vreemde vlek een doorverwijzing naar de dermatoloog voor mijn teen. Met de boodschap, het zal wel niets zijn hoor, maar ja heb ik er ook geen verstand van, moest ik het doen.

Bij de dermatoloog kon ik al een dag later terecht en werd de moedervlek door ruimte in de agenda ook direct weggehaald. Was wel zo makkelijk voor mijn reis naar Canada. Er werd mij op het hart gedrukt dat er zeker niet aan een melanoom werd gedacht. Maar voor de zekerheid werd de moedervlek toch verwijderd. Door deze onverwachtse snelheid van het ziekenhuis werd de afspraak voor mijn behandelplan en diagnose bij de GGZ-arts wel een week uitgesteld. En toen gebeurde het. Ik kreeg de moeder der paniekaanvallen.

Mijn hoofd sloeg op hol van die hele moedervlek. Ik werd overvallen door paniek. Een tsunami. “Dit was het dus. Ik was vast ziek. Alle moeite die ik de afgelopen jaren had gestoken in de boel veilig en onder controle houden was voor niets geweest. Gezond leven, sporten, proberen alle veiligheid altijd in acht te nemen ten spijt. Een stille killer en lullig vlekje van nog geen 1 bij 1 cm zou mij het leven ontnemen. Ik zou pijn krijgen en langzaam verteerd worden door ziekte.

Ik kreeg hartkloppingen, hyperventilatie, huilbuien, buikloop en wist met mezelf geen raad meer. In mijn hoofd nam ik al afscheid van de kinderen kreeg ik een enorme angst voor de dood en voor vooral voor pijn en lijden. Het werd zelfs zo erg dat ik echt niet meer wist waar ik het zoeken moest. Ik belde in het weekend de huisartsenpost voor advies en om iets kalmerends te kunnen nemen. Ik zat vast.

Het was alsof iemand een filter voor mijn ogen weghaalde. Niets kon ik vanaf dat moment meer lezen of zien of het zorgde voor paniek of angst. Zelfs reclames zorgde al dat ik in paniek raakte. “Wat als ik dat ook krijg, wat als we hier een aardbeving krijgen, wat als..” Het ging maar door in mijn hoofd. Alles raakte me. Ik kon niet sporten vanwege de hechtingen in mijn teen en kreeg telkens aanvallen. Ik had echt het gevoel gek te worden en wilde het liefste ontsnappen aan mijn gedachten. Iets hiervan de schuld geven. Maar voor de eerste keer kon ik dat niet. Eerder was het altijd duidelijk en makkelijk om iemand een verwijt te geven. Het lag aan mijn werk, te hard gewerkt, teveel gedaan, er was iets naars gebeurt in ons vakantiegebied van dat moment en daarom vond ik het vast moeilijk om weg te gaan. Maar nee. Deze keer kon ik op niemand iets afschuiven.

Het lag niet aan mijn werk, een rare drukke periode of dat ik mezelf over de kop had gewerkt. Dit kwam volledig door mezelf. Ik werd nog angstiger van het idee dat ik hier wellicht niet meer uit zou komen en de angst ontstond dat ik mezelf wellicht iets aan zou doen om maar wel rust in het hoofd te krijgen. Ik bleef vastzitten in mijn hoofd. Zou ik dat eigenlijk kunnen? Eruit stappen? Kan ik zo diep echt zakken? Anderen deden het toch ook. Die wilde het toch ook vast niet? Anthony Bourdain deed het laatst nog. En die man had toch alles? En wat als ik het zou doen? Hoe moest het met mijn heldin en de bende dan? Het was een zwart gat en ik bleef maar vallen. Zo down the rabbit hole he would go…

In de dagen erop had ik de bespreking van mijn behandelplan. Ik was mentaal echt gebroken. In het gesprek kreeg ik de diagnose voor een gegeneraliseerde angststoornis en paniekstoornis. Die ik als coping probeerde op te lossen met controle. Want als je controle voelt over de situatie of iets tot in detail planned is er geen angst of paniek nodig. Dus vasthouden maar, aan elk draadje dat je kan vinden.

In mijn leven was ik mij, ook als ik mij goed voelde, altijd behoorlijk bewust geweest van risico’s en probeerde ik die altijd wel te ondervangen. Daardoor was/ben ik een ster in voorbereiding en ondervangen van problemen. Want hoewel deze diagnose best hard aankwam heeft het mij ook veel gebracht. Dat is namelijk een reden dat ik goed ben in organiseren, plannen maken en uitwerken, projecten draaien en goed ben met regelgeving.

In dingen waar een goede structuur zit blink ik uit. Ook koken kent zo’n structuur hoe gek het ook klinkt. Maar als telkens mijn kader veranderd of aangepast wordt dan werkte het voor mij niet meer. Dan viel mijn structuur weg of mijn kaartenhuis. Dan werd ik onrustig. Binnen projecten of plannen ben ik de persoon die denkt aan dingen die anderen ontgaan. Omdat ik altijd een paar stappen en scenario’s vooruit probeer te denken. De “wat als” vraag dus beantwoorden en oplossen. Maar nu, nee, nu niet. Ik was totaal lamgeslagen.

Mijn behandelplan zou starten met medicatie. Iets waar ik al jaren niet aan wilde. Om redenen die mij ook angstig maakte. Maar ik zag ook wel dat ik nu, na 3 keer van mijn paard te zijn gevallen, echt een hulpmiddel nodig had om te blijven zitten. Een goed zadel. Dat werd dedicatie dus. Om eerst te zorgen dat de angst en paniek stopten. Daarna therapie. Als de boel weer wat stabieler was. Om te leren hoe ik hiermee om moest gaan en wat ik er aan kon doen.

Samen met de heldin hebben we het traject van medicatie uitvoerig besproken met de arts. De voor en nadelen, bijwerkingen, gevolgen. Als je de controle uit handen moet gaan geven en je niet weet hoe je gaat reageren op medicatie, terwijl je al last hebt van paniek en angst, dan is die start niet makkelijk. “Word ik afhankelijk hiervan? Helpt het wel? En al die bijwerkingen? Van impotentie tot suïcidale gedachten? Welke bijwerkingen krijg ik en welke blijven na de inwerkperiode aanwezig? Wordt het eerst dan erger en kan ik dat dan wel aan?”

De arts beantwoorde geduldig en mijn heldin hielp met relativeren. Ik maakte huilend de keuze en was opgelucht dat er hulp was. Ik haalde de medicatie op. Trillend nam ik de eerste pil in wetende dat dit nu de eerste stap is dat het echt beter moest gaan worden. Dit was nu mijn afslag na 9 jaar kwakkelen en omdat ik er zelf niet meer uit kwam.

Opbouwperiode Venlafaxine van 0 naar 37,5mg naar 75mg.

Kort een woord vooraf. Ja, het bovenstaande verhaal was heftig. Niet de positieve blog over jezelf terugvinden. Maar om het einde te kennen moet je eerst het begin weten. Om het licht te zien moet je ook het donker kennen. Dus helaas, eerst zakken we wat verder af. Het komt goed met me. Een tweede woord vooraf. Dit is mijn reis. En wat mij overkomen is in deze reis is niet hetgeen dat jou zal overkomen als je op dezelfde reis gaat. Waarom zeg ik dit? Omdat ik erg angstig ben geworden van de verhalen op internet van mensen die ook zijn begonnen met medicatie. Mensen die er nooit meer vanaf zijn gekomen bijvoorbeeld. Ik las verschrikkelijke bijwerkingen die niet wegtrokken en weet ik veel wat voor ellende nog meer.

Mijn reis was zeker ook de eerste weken echt niet plezierig. Niet wat turbulentie maar echt alle waarschuwingslampjes aan en motoren die in de fik vlogen. Maar daarna was het een hele fijne roadtrip die mij veel goeds heeft gebracht. Weet dus dat de start en ervaringen voor een ieder anders kunnen zijn. Wel haal ik uit verhalen van anderen veel overeenkomsten. Dus ergens zal de waarheid in het midden zitten wat je kan overkomen. Ik was al heel ver heen op dat moment. Om het zo maar te zeggen. En als je al vol in angsten en paniek zit en allerlei bijwerkingen krijgt, dan versterkt dat in het begin alleen maar. Als je lichte klachten hebt hoeft dit dus helemaal niet zo hevig te zijn. Mijn trip, mijn reis dus maar wel eerlijk zoals ik het heb meegemaakt. Ik ben begonnen met 37,5 mg Venlafaxine en bouwde na deze 2 weken op naar 75mg.

Ik kan je aanraden dat een sterk persoon of sociaal netwerk naast je erg belangrijk is om deze eerste dagen door te komen. Gewoon iemand achter de hand helpt al heel veel. Ik viel in de week voorafgaande aan de medicatie en tijdens de eerste week medicatie maar liefst 7 kg af en ik heb in die eerste week heel veel bijwerkingen ondervonden. Fysiek: Van een rug die in brand leek te staan (alsof je dagen in de zon hebt gelegen), brandende en slapende onderarmen en handen, gortdroge mond, brandende en hele dikke tong, niet goed kunnen slikken, nauwelijks plassen, nergens meer trek in hebben en dus niets eten, slapeloosheid en elke keer als je in slaap valt opnieuw wakker schrikken van brainzaps. Een soort elektrische schokken in je hoofd. Die verdwenen denk ik na een week.

Of dat niet genoeg was, levendige dromen, een verdoofde kaak, tandenknarsen, en dingen horen die er niet zijn, duizelingen en enorme zweetaanvallen. En dat was enkel fysiek. In mijn hoofd was het alsof alle angsten die ik had opgepot in mijn 37 jaar ineens naar buiten kwamen. De deur van mijn angstwinkel was vol open gezet en het leek wel totale uitverkoop. Black Friday voor angsten.

Alles stroomde als een tsunami van emoties over mij heen. Ik kon me niet concentreren, niets lezen of zien op tv. Alles betrok ik op mijzelf of dat het mij zou kunnen overkomen. Het maakte me diep ongelukkig. Als je het gevoel hebt niet te kunnen ontsnappen meer omdat je toch zo vast zit in je eigen hoofd, dan komt de dood vaak ook langs. Wat mij wel hielp was het uitspreken. Uitspreken dat je bijvoorbeeld bang bent dat je jezelf wat aandoet. Of nadacht over de dood. Wetende dat een dergelijke uitspraak hard aankwam maar het daarmee wel in de openheid was. Het maakte mij en geliefden verdrietig maar het luchtte op en het verloor daarmee in ieder geval bij mij aan de kracht die het in mijn hoofd over mij had.

Omdat ik overliep aan emoties deed ik weinig. En dus ijsbeerde ik maar een beetje door de kamer en tuin, lag ik op de bank, probeerde ik wat boodschappen te doen, wat totaal niet ging, of rondjes te fietsen. Echt sporten mocht ik niet met mijn teen die nog in het verband zat. Ik ging maar een beetje onkruid wieden, spelletjes doen met de kinderen, kleuren en tekenen. Mezelf maar bezig houden. Apathisch was ik.

Eén moment staat mij nog helder voor de geest. Ik stond in het tuinhuis in onze tuin. Alleen. Er lag een touw op de grond. Ik kon nu van alles af zijn als ik wilde. Niemand die last zou hebben meer van mijn gezeur. Iedereen kon na wat rouwen gewoon verder en ik zou overal vanaf zijn. Geen pijn, verdriet, angst meer. Rust. Het voelde even heel verleidelijk. Ging ik het pakken of liet ik het liggen. Het zou zo gepiept zijn. Dieper en dichterbij de dood ben ik niet meer geweest. Nog steeds denk ik met pijn terug aan dat moment. Maar ben ik dankbaar dat ik er nog ben. Na twee dagen heb ik de spoedpost nog gebeld. Om de bijwerkingen te bespreken. Kon dit allemaal wel? En wat moest ik doen? Oxazepam werd het. Maar liever ook niet. Het verdoofde even. Het was iets.

Na die eerste 5 dagen ging ik weer naar mijn GGZ-arts en heb ik een uur lopen foeteren over de medicatie. Ik wilde stoppen. Terug. Niet afhankelijk zijn. Ik was boos dat ik dit nodig had, het niet op eigen kracht meer kon, boos op mezelf. Boos dat de bijwerkingen zo heftig waren. En het leek alsof hij mij niet geloofde. Ik voelde me belazerd. Dit had ik niet verwacht. Ik voelde me met de rug tegen de muur. Ik had zulke nare dromen en gedachten. Was bang dat ik het niet maar aan zou kunnen. Voelde mij schuldig naar iedereen om mij heen. De arts bleef rustig, luisterde, liet me uitrazen en stelde dat dit nu nodig was om verder te komen. En hij zei scherp dat ik niet kon en mocht stoppen. Dat ik nu juist moest doorzetten en het echt beter zou gaan.

Met tegenzin geloofde ik hem een beetje en besloot door te zetten. Niet alleen voor mij maar ook voor de mensen om mij heen. Ook rond mijn werk was het niet gemakkelijk. Ik was immers wéér uitgevallen. En ik wilde dit juist zo graag voorkomen. Natuurlijk voelde ik mij schuldig. Het hele proces met de arbo-arts kwam daardoor ook weer op gang en ik voelde me toch een behoorlijke loser en slechte werknemer. Klinkt hard maar ja, wat moet ik anders zeggen? Ik wil ook niets liever dan gewoon normaal mijn ding doen, mijn geld verdienen en een nuttige bijdrage leveren.
In de week die volgde kreeg ik de uitslag van de verwijderde moedervlek. Die dag bleef ik dan ook maar ijsberen. Kreeg ik mijn gelijk? Was ik ziek? Met de heldin gingen we naar het ziekenhuis. Autorijden kon ik niet. Bij aankomst melde de verpleegkundige dat het gewoon een moedervlek bleek. Bij dit nieuws zakte ik letterlijk bijna door mijn benen van opluchting. Huilend. Een verdwaasde verpleegkundige zag dit totaal niet aankomen. Ben blij dat ik haar dag ook een beetje bijzonder heb gemaakt. Daarna ging ik even een ijsje halen met de heldin. Opgelucht. En wat een rit.

De angst en zorgen waren dus onterecht. En ik kon gevoelsmatig een stap verder. Inmiddels begon ik met de 75mg tabletten. De onderhoudsdosis. De eerste nacht dat ik die nam was ik zo high als maar kon. Best lekker overigens. De droom die ik toen had herinner ik mij nog. Veel bijwerkingen waren ook in één keer over.

Daarnaast hakte de heldin en ik de moeilijke knoop door om de reis naar Canada niet door te laten gaan. In de volgende dagen namen de bijwerkingen steeds sneller af en voelde ik mij alweer wat beter maar het laagje ijs in mijn hoofd was gevoelsmatig nog te dun om een spannende reis te ondergaan. Teveel factoren die angst of paniek kunnen triggeren en ik had niet genoeg zelfvertrouwen om te zeggen dat het wel goed zou komen. Zit je in de wildernis in je camper een beetje paniekaanvallen te krijgen. Het was kantje boord of we waren wel gegaan. Maar we besloten de reis de dag van tevoren uit te stellen maar niet af te stellen. Achteraf is dat goed geweest.
Uiteindelijk hield mijn eigen angst mij tegen om te gaan. Het was jammer maar Canada liep niet weg. Al is het met corona ook niet echt dichterbij gekomen tot heden.

Na het afzakken van de bijwerkingen kreeg ik weer ruimte in mijn hoofd. In plaats van echt lucht kreeg ik grote levensvragen die mij opeens enorm bezig hielden in die opvolgende weken tot circa week 6. Wat is nu het punt van ons bestaan? Waarom zijn we hier? Er is vreugde maar ook zoveel verdriet in het vooruitzicht. Je moet je geliefden gedag zeggen, afscheid nemen. Waarom? Waarom streven we dan überhaupt iets na? Deze vragen beheerste mij en hoewel ik geen paniekaanvallen meer had werd ik elke ochtend wakker met als eerste nare angsten voor allerlei ziektes die ik kon krijgen. Niets maakt zo lekker wakker als een goede paniekaanval. Daarna ging het dan eigenlijk wel redelijk en kwam ik de dagen redelijk door.

De heldin en ik boekte toch nog een vakantie. Omdat thuis zitten gevoelsmatig geen optie was ook niet voor de bende van drie en we dan echt tegen de muren zouden opvliegen. We gingen naar Duitsland. Het was geen Canada maar het was vakantie en 2 weken op een camping zou in ieder geval de bende van drie goed doen. Met toch wat angst in mijn lijf vertrokken we naar Duitsland. Ik kan mij herinneren dat ik vooral de weg er naartoe vooral sliep.
De vakantie is een gouden greep geweest. De rust, de simpelheid van spelletjes, het tentleven, kleine dingen ondernemen, buiten koken, een goed boek en de inwerkende medicatie brachten mij langzaam weer op aarde. De nare gedachten in de ochtend trokken weg. Over de dood maar ook over allerlei ziektes. Ik zag toen wel dat ziek worden inderdaad kon gebeuren en dat verlies bij het leven zal horen maar dat ik die hobbel maar moest nemen als die er was. Er was niets opgelost maar ik accepteerde het als gegeven. Meer kon ik niet doen in de tussentijd behalve goed voor mezelf zorgen. Ik begon weer echt te sporten en genoot weer van koken en eten. Ik proefde ook weer. Ik realiseerde mij dat de afgelopen weken bizar waren en dat het ook anders had af kunnen lopen. Ik ben niet vies van een beetje drama in mijn blogs maar in dit geval geloof ik echt dat ik in die zes weken door het oog van de naald ben gekropen.

Het is nauwelijks te bevatten dat ik, met zoveel om voor te leven en niet eens echte problemen in het leven, het zo niet meer zag zitten. Ja het was/is verdrietig dat mensen ziek worden. Dat er shit gebeurt, overal. Maar er gebeuren ook heel veel mooie dingen. En wat de één overkomt hoeft de ander niet te overkomen.
Tegen de bende zijn we open geweest. Papa zijn hoofd werkte niet zo goed en daarom kon ik wat moe zijn of sip of geïrriteerd. De bende reageerde met extra knuffels, afleiding en hebben mij onbewust zetjes gegeven in de goede richting. Ze zagen ook dat het beter ging met mij.

Op vakantie schreef ik dit: Ik ben nog op vakantie en besef mij dat de medicatie mij weer op aarde heeft gebracht en dat ik nu de ruimte krijg om hopelijk permanent van mijn angsten en paniek af te komen. Zoals de arts zegt, wij faciliteren je om jezelf te kunnen ontwikkelen. Dat klinkt heel wat beter dan, je bent patiënt en je hebt hulp nodig.

De periode na de opbouw, de onderhoudsfase.
Als je al zover bent gekomen met lezen, hulde. Het was geen makkelijk verhaal. Niet om te schrijven en her te beleven, niet om te lezen. Teruglezende vind ik het zelf ook niet echt mooi allemaal. Het is uit mijn herinnering en ik was toen niet het meest helder. Wellicht zit er her en der een volgorde verkeerd maar zo heb ik het beleefd.
Maar nu komt het goede nieuws. Na deze periode ben ik door middel van therapie en medicatie enorm veranderd. De medicatie zorgde voor de nodige relativering in mijn hoofd. Alsof ik een klein doorzichtig schildje om mij heen had. Niet dat ik was afgevlakt maar zie het als een beschermend hoesje om mij heen. Soort voorbehoedsmiddel waardoor niet alles zo hard binnenkomt? Verkeerde beeldspraak wellicht. Een kleine luchtbel dan. Alles kwam uiteindelijk nog wel binnen maar lang niet zo hard meer. En dat schildje was best lekker kan ik zeggen.

De paniekaanvallen bleven uit en ik leerde in therapie vooral om te gaan met de signalen. Dat angst en paniek je niet hoeven te overheersen, deze ook na de eerste hevige schrik weer afzakken en overgaan. En dat je kan leren er mee om te gaan. Dat je dingen ook best wat kan loslaten in je leven en ze dan ook goedkomen. En dat veel toch afhankelijk is van geluk of pech. Een prachtige zin die ik heb onthouden: “Kan je aan een probleem iets doen? Ja? Waarom zou je je er dan druk om maken? Nee? Waarom zou je er je dan druk om maken?”

Ik werd relaxter. Ook met de bende en de heldin. Ik kon zelfs tegen haar zeggen nu: “Joh komt wel goed, laat het los.” En dan kwam het inderdaad vaak goed. En dat betekent heus niet dat alles goedkomt maar als dat niet zo is, dan deal je daar ook echt wel weer mee.

In de ruim twee jaar dat ik medicatie gebruikt heb ben ik weer op vliegvakantie geweest, zorgeloos op vakantie (meestal kreeg ik aanvallen op de reis zelf) en heb ik die eindeloze stroom gedachtes uit kunnen zetten en werd ik zelfs wat lakser in dingen. Dat is niet perse altijd goed maar gaf wel aan hoe relaxed ik was.
Is wel een eye opener hoor. Ik werd bijvoorbeeld opeens veel relaxter met skiën. Omdat ik niet alles probeerde te controleren maar het gewoon los kon laten en ging. Als ik zou vallen zou ik het dan wel voelen. Zoiets. Daardoor durf je dus ook veel meer en ging ik als een redelijk zonnetje de pistes af.
De bijwerkingen die ik had zijn allemaal in een periode van ik denk circa 2 a 3 maanden na de start verdwenen. Ik vergat in de afgelopen jaren zelfs soms een dosis . Het enige wat er dan gebeurde was dat ik vaak wat heftiger droomde.

Over dromen gesproken. Ik vond in de afgelopen 2.5 jaar een droombaan en durfde over te stappen naar iets nieuws. Nog een gouden greep. De druk die ik zelf altijd op mijn schouders voelde, van het aangeschoten wild, die steeds uitviel, was ook weg. Nieuwe ronde nieuwe kansen. En ik ben opgebloeid, sta veel steviger in mijn schoenen. Weet wat ik wil en ook wat ik niet wil. Daarmee heeft de medicatie mij ook echt ondersteund. Tot zover super positief. Maar waarom zou je dan stoppen als het goed gaat? Zijn er dan geen nadelen aan die medicatie? Jawel. Alleen wegen die niet op tegen de periode ervoor. Toch wil ik ze wel even benoemen. Wat voor mij de redenen zijn om te stoppen.

Je bent afhankelijk en dat vind ik wel één bepalende hinderende factor. Je moet dus wel onthouden dat je medicatie moet gebruiken. Toen de coronacrisis startte en er tekort kwam aan medicatie was dat wel even een puntje wat mij deed beseffen dat je afhankelijk bent. En dat wilde ik toch liever niet. Als de zombie-Apocalyps start moet je niet ook nog naar medicijnen zoeken.

Ook kwam ik wel aan in gewicht de afgelopen jaren. Zeker een kilo of 6. Ondanks stevig opletten op wat ik allemaal in mijn mond propte en heel veel sporten. Als ik al aan chocolade dacht kleefde het gevoelsmatig al aan mijn dijen. En met een achtergrond in overgewicht in mijn jeugd is dat voor mij wel een issue. Dat hoeft natuurlijk niet bij iedereen en voor iedereen een probleem te zijn. Ik was ook meer moe. Heb de afgelopen jaren regelmatig een dutje extra gedaan. Klinkt lekker maar ik ben pas bijna 40 geen 80. Niet altijd gezellig als je een film met de bende met je ogen dicht kijkt.

Een laatste constatering is dat ik wel erg goed ging op alcohol. Niet alleen was ik heel goedkoop al aangeschoten maar ook hield ik na een eerste biertje een enorme dorst naar meer en was het alsof er dan geen rem op zat. Om die reden dronk ik eigenlijk ook al alleen in het weekend. Maar ik leek gevoeliger voor verslaving.
Het was niet zo dat ik aan een bier-infuus zat (nee hoor mam, zo erg was het niet) maar ik vond alcohol wel opeens vele malen lekkerder dan hiervoor. Zelf vond ik dat niet zo heel prettig.

De laatste bijwerking is wellicht toch dat beschermende hoesje dat ik had. Ik vond het heel lekker maar vroeg mijzelf soms ook wel af of ik niet meer moest voelen. Kreeg je slecht nieuws vond ik dat 5 minuten klote en bedacht daarna hoe ik er dan maar weer mee om moest gaan. Daarmee kan je wellicht toch wel wat koeltjes overkomen. Aan de andere kant kon ik nog wel steeds huilen bij een mooie film dus de watjesfactor zat er ook nog wel. Het was niet zo dat ik totaal ongevoelig was maar wel vreemd dat je huilt bij een tekenfilmfiguur dat niet meer getekend wordt in de film en bij slecht nieuws mokt en na 5 minuten denkt, jammer het is wat het is.

Grootste reden om te stoppen is dat ik eigenlijk te weinig weet van de medicatie en de bijwerkingen op de lange termijn. Je voegt toch iets synthetisch toe en de artsen weten ook nog steeds niet precies hoe het werkt. Ik heb daarnaast altijd met de arts de afspraak gemaakt om na ongeveer 2 jaar te stoppen. Daar wilde ik mij wel aan houden. Het is ondersteuning en zodra ik zelf weer kon fietsen zouden de zijwieltjes verdwijnen.

En hoewel ik mij in het begin schaamde dat ik medicatie nodig had ben ik na het gebruik ervan wel veranderd van mening. Als ik op deze manier mijn leven kan leiden en redelijk zorgeloos en een betere vriend, man, vader kan zijn. So be it. Je hersenen zijn ook een orgaan. En organen kunnen iets mankeren. Bij mij staat buiten kijf dat mijn interne alarm veel te scherp stond afgesteld. Mogelijk door een jarenlange uitputting van de stofjes in mijn hoofd. Ik heb nu 2 jaar de kans gehad deze aan te vullen. Ik hoop daarmee dat ze op niveau blijven. Er zullen mensen en zelfs artsen zeggen, waarom zou je stoppen als het goed werkt? Maar als het ook zonder zou kunnen, waarom zou je dat niet eerst proberen? Of zie jij nog veel volwassenen met zijwieltjes? Terugkeren kan altijd nog mocht ik vallen.

Afbouw van Venlafaxine via taperingstrips:

Om bovenstaande redenen: De mogelijke bijwerkingen op lange termijn, gewichtstoename en wat grenzelozer zijn heb ik besloten na circa 2.5 jaar te stoppen. Het is een halfjaar later geworden dan ik eigenlijk wilde. Corona en wederom ernstig zieke mensen om mij heen gaven mij het idee dat toen stoppen niet direct zorgde voor de stabiele omgeving waarin je hoort af te bouwen. Aan de andere kant werkte ik al ruim een jaar thuis en was wat dat betreft alles om mij heen wel weer heel stabiel. Ik besloot mij in te lezen over afbouwen. Wederom lees je dan enorm veel horrorverhalen.

Omdat de medicijnfabrikanten geen kleinere afbouwdosissen maken en de verzekeraars die niet vergoeden stappen mensen bijvoorbeeld ineens een dosis terug van 75 naar 37,5 en daarna ineens naar 0. Of ze gaan zelf dokteren en kleinere dosissen maken. Maar neem je dergelijke stappen in afbouw dan moet je een heel sterk karakter hebben omdat je te maken krijgt met onttrekkingsverschijnselen. Dat is gewoon een chique woord voor afkickverschijnselen. Want hoewel dit gelegitimeerde medicatie is, zijn het wel gewoonweg verslavende drugs. En opeens je dosis halveren gaat je lichaam in een vol protest gooien. En laten de afkickverschijnselen nou net lijken op die symptomen waardoor je begon met de pillen en je hebt een heel fijn recept (je bent man die koken kan of niet) waardoor mensen niet meer durven te stoppen. Erg slim ook van de fabrikanten. Geen kleinere hoeveelheden produceren want daarmee houden ze je dus ook aan de medicatie. Over klantbinding gesproken. Goed verdienmodel. Dit schrijvende lijk ik wel een complot-wappie maar neem het niet van mij aan maar zie onderstaande aflevering.
Zembla stoppen met de pillen

In mijn zoektocht naar verhalen over afbouw kwam ik de term taperingstrips tegen. Dit zijn afbouwstrips waar je jouw medicatie in hele kleine hoeveelheden afbouwt. Zodat je lichaam kan wennen aan het gebrek aan medicatie. In mijn geval van 75mg naar 0 is dat een periode van 56 dagen. Maar afhankelijk van jou als persoon kan het zijn dat je rustiger af wil bouwen of een periode bijvoorbeeld op een zelfde dosis wil blijven om je lichaam te laten ontwennen.

Nadeel hiervan is, dat ondanks een verloren rechtszaak, de verzekeringen de afbouw veelal (nog) niet vergoeden. En een strip van 28 dagen kosten je toch al gauw €175 euro. En als je langer moet afbouwen dan ik of langer op een bepaalde dosis wil blijven is dat wel een last.

En dat het niet vergoed wordt. Dat is vreemd toch? Er is een 70% slagingskans van afbouw met deze strips maar de verzekeraars betalen liever jarenlang je maandelijkse pillen dan dat ze je echt helpen er vanaf te komen en daardoor de medicijnen niet meer hoeven te vergoeden. Dat voelt niet als een “zorg” verzekeraar. En dit betreft niet één verzekeraar maar bijna alle grote verzekeraars. Zie ook de aflevering hierboven voor meer info en uitleg. Inmiddels ligt er een rechterlijke uitspraak waarin zorgverzekeraars moeten vergoeden. Daar houden ze zich echter nog niet aan. Wel zijn er al diverse voorbeeldbrieven om de verzekeraars te bewegen tot vergoeden. Ik ben daarover nog in conclaaf met mijn verzekeraar.

Maar goed, even terug naar het stoppen met. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb aangegeven te willen stoppen met mijn medicatie maar enkel onder de voorwaarde dat dit met taperingstrips kon en ik de medicatie achter de hand kan houden als blijkt dat het toch niet mocht lukken. Dat gaf mij toch een soort geruststelling.

De huisarts was het hier eigenlijk helemaal mee eens en vroeg mij daarnaast of de wereld voor mij een beetje stabiel is. Mijn antwoord was dat mijn ervaring was dat de wereld nooit stabiel is maar dat ik dat maar moet accepteren en niet moet wachten op dat ideale moment. Voelde best wel stoer dat te zeggen maar voelt voor mij wel als de waarheid. In die zin ben ik ook gegroeid.

Na akkoord van de huisarts kreeg ik via de regenboogapotheek Regenboogapotheek een pakketje met taperingstrips toegezonden en ben ik eigenlijk meteen begonnen met de afbouw. Het betrof een eerste strip van afbouw van 75 naar 37,5mg in 28 dagen. Daarna volgde de tweede naar 0.

En ik kan je zeggen dat ik weinig afkickverschijnselen heb gehad in de eerste 28 dagen. Eén dag was ik emotioneel wat labiel. Toevallig rond de 28e dag. Verder was ik moe. Dus had ik meer slaap nodig. De tweede serie in de afbouw was iets lastiger. Ik kon nog wel werken tot circa de laatste 7 dagen maar in de avond kon ik vaak geen boe meer zeggen. Bah al helemaal niet meer.

Rond de 28e dag heb ik ook maar mijn werk ingelicht dat ik bezig was met een afbouw van medicatie. Hoewel ik het liever in stilte deed moest ik ook eerlijk gaan bekennen dat er momenten kunnen zijn dat ik het even niet trek.
Zo rond de laatste 10 dagen kreeg ik wel echt wat meer lichamelijke verschijnselen die langzaam opliepen terwijl ik minder medicatie innam. Volgt u het nog? Ik kon het allemaal wel plaatsen en geen moment heb ik gedacht dat ik weer terug zou vallen of zou stoppen. Accepteren en lullig kijken tot het over zou gaan was beetje mijn mantra.
Ik had een week vrij genomen rond dag 15 t/m 8 . We gingen kamperen bij het strand. Zo rond de 10e dag kon ik wel naar het strand wandelen en ging het prima maar sliep ik daarna bijna direct een uur in de duinen. Zo uit het niets. Moet er goed uit hebben gezien, ik daar liggende als duinbewoner.

In de laatste week besloot ik mij toch maar ziek te melden. Ik wilde wel doen wat ik kon op werkgebied maar even niet de druk van moeten hebben. Ik deed dit één om mezelf wel bezig te houden maar twee ook zodat ik de vrijheid had de druk even van de ketel te houden en te kunnen stoppen als het niet ging. Daar reageerde mijn werkgever heel begripvol in en dat gaf eigenlijk een extra steun in de rug.

Het venijn in het staartje had ik wel verwacht maar kwam ook wel in die laatste week.
Die laatste dagen begon ik in episodes wazig te zien, had ik nul focus op wat ik las, ging ik spelfouten maken, had ik concentratieproblemen en hoofdpijnen. En constant koud, koud zweet en soms weer lichaamsdelen die in slaap vielen. Niet de hele tijd maar af en aan met soms een heel helder moment. En helaas had ik een kort lontje. Of eigenlijk geen lont. Waardoor mijn naasten soms een volledig onredelijke boze bui over zich heen kregen als iemand zijn schoenen niet opruimde, de snoeptrommel niet dicht deden of ruzie met elkaar aan het maken waren.
Relativeren dat dit erbij hoort en dat je het herkent als verschijnsel van afbouw. Je bent bijna bij de finish dus zet je nog even aan. En het ook benoemen naar de bende van drie dat dit straks ook weer overgaat. Dat ik dat zelf ook enorm vervelend vind en het niet meen. Laat mij maar even ratelen.

Inmiddels ben ik nu een paar dagen van alle medicatie af. En ik ben ook weer gewoon aan het werk. Wel ben ik nog wat onrustig. In mijn buik voel ik nog wat lichte paniek. Moeilijk uit te leggen wat dat is. Ik herken het alleen zo als stress in mijn buik. Maar ben er verder niet echt mee bezig of schenk het aandacht. Het zit er. En ik ben nog wat gejaagd en onrustig. Alsof ik constant alles dreig te vergeten. Misschien is dat ook wel zo. Ik ben dus nog niet helemaal de oude maar wil ook geen wonderen verwachten. Ik geloof zelf dat mijn lichaam en geest nog even onderweg zijn naar hun eindbestemming. Ben enorm nieuwsgierig hoe het over een week of maand zal zijn. Ik zal dan ook een update plaatsen. Laat ik voor nu even genieten dat de afbouw tot zover is gelukt. Vooraf wist ik niet wat te verwachten maar het is mij al met al enorm meegevallen en geen schim van de opbouw.

Hopelijk heeft u wat aan dit verhaal. Het geeft een inkijk in één van de miljoen mensen die te kampen hebben met psychische klachten en daarin de afweging hebben gemaakt daar medicatie voor te gebruiken. Als je dit verhaal leest is het geen makkelijke keuze en geen makkelijke weg om er te komen. Als je er eenmaal bent kan het wel je leven positief veranderen. Een ieder die de stap zet is dapper om de hulp te aanvaarden. Voor hen die willen stoppen duim ik dat het je lukt en hoop ik dat mijn verhaal je kan helpen hoe ik dit heb gedaan. Heb je er baat bij en ben je een prettiger mens met, schaam je dan vooral niet. Je hebt nog 999.999 medemensen om je heen. Als jij er baat bij hebt, jouw keuze, jouw leven.

Mijn tips:

-Denk je aan gebruik van antidepressiva? Praat erover met een hulpverlener.
-Vraag wat de voor en nadelen zijn die je kan verwachten en spreek een periode van gebruik af.
-Stel mensen die je vertrouwd op de hoogte en zorg voor een achtervang die je dag en nacht mag en kan bellen in de periode van opbouw.
-Zorg dat je in de opbouwfase geen grote plannen hebt. Focus op het inregelen en probeer afleiding te vinden in dingen waar je rust in vindt en normaliter blij van.
-Stop nooit zomaar plotseling maar altijd in overleg met een arts of hulverleners. Taperingstrips geven een slagingskans van 70%.
-Zorg voor een doktersverklaring voor de afbouw van antidepressiva en dat taperingstrips noodzakelijk zijn voor je herstel. Dit vergroot de kans op vergoeding (al ben ik daar ook nog in afwachting van).
-Ben je aan het afbouwen? Ligt ook dan je omgeving in en eventueel je werkgever. Je kan geen begrip verwachten van dingen die mensen niet weten.

Mocht je vragen hebben van een ervaringsdeskundige dan weet je mij te vinden maar ik ben geen hulpverlener dus kan je enkel mijn persoonlijke ervaringen delen.

Wordt vervolgd.

Share

2 thoughts on “Opbouw, leven met en afbouw van antidepressiva

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *