No rest for the restless

De laatste tijd vraag ik mij veel af wat nu eigenlijk mijn bestemming is. Een nogal grote vraag ik weet het. Maar ja ik zit thuis en heb dan ook tijd om over grotere vraagstukken na te denken.

Het is ook niet een vraag waar ik meteen een antwoord op wil of waar maar één antwoord op mogelijk is. En bestemming is weer zo’n groot woord. Als je tijd hebt en de radartjes na het stilstaan langzaam weer gaan draaien wordt alles wellicht wat dramatischer. In burn-out termen begint het vlammetje weer te ontsteken.

Misschien is het juiste woord wel dat ik zingeving zoek. Zingeving op het gebied van werk en de combinatie van werk met privé. Voor mensen die van hun passie hun werk hebben gemaakt en zich bijvoorbeeld nog steeds dagelijks verwonderen dat ze hun passie als werk mogen doen heb ik altijd veel bewondering. Alsof zij de knop of combinatie wel hebben gevonden.

Ik zou natuurlijk kunnen roepen dat als ik mijn bende van drie groot kan brengen op een beetje ontspannen manier dat dit op zich al zingeving genoeg zou moeten zijn voor een mensenleven. Dat zou een berustende gedachte zijn en eigenlijk zou dat ook betekenen dat de rest maar bijzaak is. Daarmee best een fijne gedachte ook. Maar kennelijk is dat voor mij niet mijn enige doel want anders zit ik daar niet steeds over te praktiseren. Mijn huidige werk is naast mijn bijbaantjes en stages het werkveld waar ik “groot” in ben geworden. Het was toen ik van de middelbare school ging een soort van logische keuze de door mijn gekozen opleiding te volgen. Regelmatig denk ik, wat als ik een andere opleiding had gedaan? Was dit gevoel dan anders?

Ik ben vanuit mijn opleiding zo mijn werkveld in gerold en daar eigenlijk nooit meer weggegaan. Ik ken het werkveld inmiddels op mijn duimpje en ik zou mij daarin nog op verschillende manieren kunnen ontwikkelen. Dus hoef ik mij daar de komende jaren zeker niet te vervelen. Ook dat is een geruststellende gedachte. Ware het niet dat het niet altijd zo voelt.

Er zit ook al jaren een ander soort jeuk waar ik niet goed aan weet te krabben. Niet het soort jeuk waarmee je naar de huidarts moet of met wat crème weer verdwijnt. De jeuk dat je weet dat je misschien niet je potentieel of voldoening behaald die je zou kunnen behalen. Het is natuurlijk niet voor niets dat ik naast mijn werk zo met koken en recepten schrijven bezig ben. Daarmee weet ik in ieder geval de jeuk onder controle te houden en het geeft wat extra jus aan het leven.

Met jeuk en tijd ga je thuis toch wat zitten krabbelen. Waar mijn kracht en passies nog meer liggen. Ik ben een goede planner en organisator. Als je perfectionist bent kan je met planning en organisatie natuurlijk zo een hoop beren op de weg ondervangen, afschieten en tegen houden voordat iemand anders ze ziet.

Daarnaast heb ik een passie voor voeding en koken, sporten en schrijven. Ik kan inmiddels zonder enige vorm van arrogantie zeggen dat ik een kookboek kan schrijven en recepten kan ontwikkelen. Maar, tenzij je Jamie Oliver heet of één van de andere grote kookboekenschrijvers op deze wereld, moet je toch een hoop boeken verkopen om daar weer brood mee te kunnen bakken voor de op plank. Ergo, ik kan als redelijk onbekende man die koken kan, niet leven van mijn kookboek. En dus ga je nadenken. Wat als alles mogelijk is? Wat zou je dan doen?

Een baan als kok is niets voor mij. Ook al vind ik bezig zijn met eten heerlijk. Het constant draaien onder hoge druk met een druk gezin tot in de late uurtjes. Ik geef het de heren en dames te doen. Boordevol respect zit ik voor hen die in de professionele keuken staan, maar ik ga dat niet redden. Net als dat ik geen topsporter ben kan ik niet een paar honderd couverts per avond eruit gooien.

Schrijven over eten dan? Jazeker. Recepten ontwikkelen? Ja. Zolang het geen haute cuisine hoeft te zijn. Iets met sociale media of bij een (kook)tijdschrijft? Ja. Al heb ik daarin wellicht niet de journalistieke achtergrond, de passie zit er wel. En als laatste voeding en sport. Nog zoiets dat ik reuze interessant vind en waarvan ik heb gedacht of ik niet de opleiding voor voedingsdeskundige had moeten volgen. Zou mijn ware roeping daar dan zitten? In iets met schrijven en koken? Of iets rond de organisatie van eten of sport? De vragen blijven onbeantwoord. De jeuk blijft. Ik moet mijzelf de komende tijd achter de oren en andere plekken waar de jeuk zit gaan krabben.

Maar ik weet heel goed, eerst maar eens gewoon weer kunnen werken en het energieniveau op peil krijgen. En misschien eens stoppen met telkens plannen maken en berusten in wat je doet. Dat het misschien zo ook allemaal ok is? Want plannen geven onrust. Maar het is een soort cirkel waar ik in zit. Misschien hoort het bij de burn-out dat je daarmee jezelf eens goed onder de loep legt en probeert te begrijpen waarom je bepaalde keuzes maakt. Soms hoop ik dat ik opeens het muntje voel vallen en weet wat ik nou echt zou willen als ik groot ben. Dat je daarmee rust vindt. Maar misschien komt dat wel nooit. No rest for the restless zeggen ze wel eens. En dat restless zal nog wel even zo blijven.

Van de week weer een lekker recept. Vandaag enkel mijn overpeinzingen. Kookon!

Share

2 thoughts on “No rest for the restless

  1. Hoi Walter,

    Bedankt weer voor deze mooie inzage in jouw hoofd. Ik ben vorig jaar als zelfstandige begonnen en ook daarmee ups en downs. Maar sinds een aantal weken heb ik gewoon besloten om te gaan genieten. En ineens komen er zoveel mooie dingen op mijn pad! Hoevaak ik wel niet verzucht: ‘kan het nóg beter?!’. Zowel op privé gebied als op zakelijk gebied. Ik volg mijn spontane ingevingen en het pakt steeds goed uit. Ik hoop dat dit jou ook gaat lukken. Zoals ik lees heb je enorm veel dingen in het leven waar je eigenlijk heel gelukkig mee bent. Geniet daarvan en het wordt alleen maar beter. Ik denk dat dat de zin van het leven is.
    Liefs, Marije

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *