Mijn verhaal en de reden waarom ik zo stil ben

Het is een tijd geleden dat ik live heb geschreven. Maar wie mij langer volgt zal gemerkt hebben dat ik de laatste tijd erg stil ben. Op sociale media ben ik de afgelopen weken niet zichtbaar geweest. Op receptvlak is het ook stil. De reden hiervoor leg ik jullie vandaag uit.

Maar let op, dit verhaal is niet een verhaal van één blog. Ik deel dit verhaal in delen. Waarom? Omdat mijn verhaal nog niet ten einde is. Het is een proces waar ik in zit. Dat betekent ook meteen dat wat ik vandaag opschrijf niet inhoudt dat ik mij nu op het moment dat ik het deel ook zo voel.  Het is wat ik heb doorgemaakt. Inmiddels ben ik dus alweer verder. En nu, het moment dat ik dit deel, kan ik zeggen dat ik mij een stuk beter voel maar er zeker nog niet ben. Waarom deel ik dit verhaal dan nu? Om het van mij af te schrijven, een plek te geven en zelf beter te begrijpen. Dat als eerste.

Daarnaast wil ik ook een stem geven aan iets waar veel meer mensen last van hebben. Om hen, die deze strijd wellicht alleen voeren, te laten merken dat je niet alleen bent. En dat deze strijd niet een gemakkelijke kwestie is waarbij je een paar pillen slikt en je vrolijk verder gaat. Of waar je je simpelweg even “overheen” zet. Zoals een lotgenoot van mij zei: “Voer deze strijd maar zelf eens en durf dan te beweren dat het een kwestie is van mindset.” Als laatste schrijf ik mijn verhaal ook in de hoop mensen een inkijk te geven in een strijd die sommigen van ons van binnen voeren en niet vanzelfsprekend aan de buitenkant te zien is. Ik hoef geen medelijden en nee ik ben niet zielig, hoewel ik mij soms wel een beetje zo voel.  Vandaag geen guitige teksten wel een open en eerlijk verhaal van iemand die toevallig ook van koken houdt. Dit verhaal blijft niet eeuwig online en ik zal het ook weer verwijderen. Net als elke update hierover. Lees het, of niet maar bovenal kookon. Ok hier gaat ie.

Wie mij vaker leest weet het al. Sinds een jaar of 6 kwakkel ik met periodes met angs, paniek en depressies. Mijn hele leven heb ik wel wat sombere periodes gekend of periodes waarbij ik mij zorgen maakte of wat angstig was maar de afgelopen 6 jaar leidde dit echt tot langere instabiliteit. Dit heeft in die 6 jaar tot twee keer toe geleid tot periodes waarbij ik ben uitgevallen van mijn werk. Overwerkt, burnout, depressie, noem het wat je wil. Maar ik zakte in diepe putten na periodes van extreme drukte en een hoog verantwoordelijkheidsgevoel en mijn eigen perfectionisme. In het verleden heb ik hier openhartig over geschreven in mijn zoektocht naar hulp. Ik ben trots op het feit dat ik telkens zelfstandig uit deze periodes ben geklommen en de draad voor langere tijd kon oppakken. De afgelopen 8 maanden ging ik redelijk stabiel door het leven. De heldin en ik boekte een vakantie naar Canada, gingen naar Frankrijk en op ski-vakantie. Het zou het jaar van vakanties worden en de overige zaken zouden we even links laten liggen. Teveel mensen om ons heen werden ziek, er gebeurde teveel narigheid. We besloten nu te genieten en niet te wachten tot later.

Niets wees er op dat mijn leven zich weer in een neerwaartse spiraal bevond. Omdat ik al twee keer tegen een zelfde steen was gelopen de afgelopen jaren wilde ik dit niet nog een keer. Ik had na mijn laatste sessie met een psycholoog en na circa 4 maanden geleden toch een paniekaanval besloten dieper te duiken in mijn problematiek om een permanente oplossing te vinden. Ik had al de paniekaanval gehad om iets redelijks kleins. Het was een situatie waarbij ik iets nieuws wilde proberen maar het niet durfde omdat ik het niet goed kon overzien. Daarbij werd angst mijn slechte raadgever. En dus probeerde ik dat nieuwe niet. Dat bevestigde mij al dat ik er dus nog niet was en dat het dus goed was dat ik hulp had gezocht.  IIk wilde weten of er een naam was voor wat ik had en wat ik eraan kon doen. En dus sloot ik mij na wachttijd en een gesprek bij de huisarts aan bij een psychiater voor een intake. Het heft in handen nemen was wat ik wilde. Om wat meer stabiliteit om mijzelf heen te creeren. Zowel prive als op de werkvloer wilde ik stabieler zijn.

Na een intake en een gesprek met de psychiater zou ik met een GGZ arts en een psycholoog een gesprek hebben voor een behandelplan en diagnose. Dit was circa 8 weken geleden. Net daarvoor viel mijn zorgvuldig beschermde kaartenhuis om. In de week van de bespreking kreeg ik wederom te horen dat iemand die ik kende ernstig ziek was. Het was de tweede al dit jaar. Daarnaast spotte ik een vreemde moedervlek op mijn voet die ik nog voor mijn vakantie naar Canada wilde laten bekijken. Omdat ik redelijk wat moedervlekken heb is mij ooit eens aangeraden elk jaar een keer naar de huisarts te gaan. Aangekomen bij de huisarts, die zelf aangaf er eigenlijk geen verstand van te hebben, kreeg ik voor deze toch wat vreemde vlek een doorverwijzing naar de dermatoloog voor mijn teen.

Bij de dermatoloog kon ik, door de rust van de vakantieperiode, een dag later terecht en werd de moedervlek door ruimte in de agenda ook direct weggehaald. Was wel zo makkelijk voor mijn reis naar Canada. Er werd mij op het hart gedrukt dat er zeker niet aan een melanoom werd gedacht maar voor de zekerheid de moedervlek toch werd verwijderd. Door deze onverwachtse snelheid werd de afspraak voor mijn behandelplan en diagnose een weekje uitgesteld. En toen gebeurde het. Ik kreeg de moeder der paniekaanvallen.

Mijn hoofd sloeg op hol van de hele moedervlek. Dit was het dus. Ik was vast ziek. Alle moeite die ik de afgelopen jaren had gestoken in de boel veilig en onder controle houden was voor niets geweest. Gezond leven, sporten, proberen alle veiligheid altijd in acht te nemen ten spijt. Een stille killer zou mij het leven ontnemen. Ik kreeg hartkloppingen, huilbuien, diarree en wist mezelf geen raad meer. In mijn hoofd nam ik al afscheid van de kinderen kreeg ik een enorme angst voor de dood en voor vooral voor pijn en lijden. Het werd zelfs zo erg dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Ik belde in het weekend de doktorspost voor advies en om iets kalmerends te kunnen nemen. Ik zat vast. Het was alsof iemand een filter voor mijn ogen weghaalde. Niets kon ik meer lezen of zien. Zelfs reclames zorgde al dat ik in paniek raakte. Wat als ik dat ook krijg, wat als we hier een aardbeving krijgen, wat als.. het ging maar door in mijn hoofd. Alles raakte me. Ik kon niet sporten vanwege de hechtingen in mijn teen en kreeg om de haverklap aanvallen. Ik had echt het gevoel gek te worden en wilde het liefste ontsnappen aan mijn gedachten. Iets hiervan de schuld geven. Maar voor de eerste keer kon ik dat niet. Eerder was het altijd duidelijk. Het lag aan mijn werk, te hard gewerkt, teveel gedaan,  er was iets naars gebeurt in ons vakantiegebied en daarom vond ik het vast moeilijk om weg te gaan. Maar nee. Deze keer kon ik op niemand iets afschuiven. Het lag niet aan mijn werk, een rare drukke periode of dat ik mezelf had overtrekt. Dit kwam volledig door mezelf. Ik werd nog angstiger van het idee dat ik hier wellicht niet meer uit zou komen en de angst ontstond dat ik mezelf wellicht iets aan zou doen om maar rust in het hoofd te krijgen. Ik bleef vastzitten in mijn hoofd. Zou ik dat kunnen? Kan ik zo diep echt zakken? Anderen deden het toch ook. Die wilde het toch ook vast niet? Anthony Bourdain deed het laatst nog. En die man had toch alles? En wat als ik het zou doen? Hoe moest het met mijn heldin en de bende dan? Het was een zwart gat en ik bleef maar vallen.

In de dagen erop had ik de bespreking van mijn behandelplan. Ik was mentaal gebroken. In het gesprek kreeg ik de diagnose voor een gegeneraliseerde angststoornis en paniekstoornis. Die ik als copingmeganisme probeerde op te lossen met controle. Want als je controle voelt over de situatie is er geen angst of paniek nodig. Nu ik dit schrijf zie en begrijp ik zelf ook wel dat het leven niet controleerbaar is en onvoorspelbaar.

Goede mensen overkomt dingen die ze niet verdienen. Anderen lijken het eeuwige leven te hebben en de dans te ontspringen. Je hebt domweg mazzel als je in een bepaald land bent geboren en pech als in het anderen oorlog is, of er aardbevingen of andere natuurrampen plaatsvinden. Je hebt geluk als je de loterij wint en pech als de bliksem je raakt.  Dat je uiteindelijk dood gaat is zeker. Hoe of waaraan is een loterij waar we slechts maar ten dele invloed op hebben. En door de moeder der aanvallen voelde ik overal die angst. En voor alle duidelijkheid. Paniek en angst is niet het feit dat je iets een beetje spannend vindt. Nee, mijn lichaam reageerde met doodsangst.

In mijn leven ben ik mij, ook als ik mij goed voelde, altijd behoorlijk bewust geweest van risico’s en probeerde ik die te ondervangen. Daardoor ben ik erg goed in voorbereiding en ondervangen van problemen. Want hoewel deze diagnose best hard aankwam heeft het mij ook veel gebracht. Dat is namelijk de reden dat ik goed ben in organiseren, plannen maken en uitwerken, projecten draaien en goed ben met regelgeving. In dingen waar een goede structuur zit blink ik uit. Ook koken kent zo’n structuur hoe gek het ook klinkt. Maar als telkens mijn kader veranderd of aangepast wordt dan werkt het voor mij niet. Dan word ik onrustig. Binnen projecten of plannen ben ik de persoon die denkt aan dingen die anderen ontgaan. Omdat ik altijd een paar stappen en scenario’s vooruit probeer te denken. De “wat als” vraag dus beantwoorden en oplossen. Maar nu, nee, nu niet. Ik was totaal lamgeslagen. Helemaal overprikkelt.

Mijn behandelplan zou starten met medicatie. Iets waar ik al jaren niet aan wilde. Om redenen die mij angstig maakte. Maar ik zag ook wel dat ik nu, na 3 keer van mijn paard te zijn gevallen, echt een hulpmiddel nodig had om te blijven zitten. Medicatie dus. Om eerst te zorgen dat de angst en paniek stopten. Daarna therapie. Als de boel weer wat stabieler was. Samen met de heldin hebben we het traject van medicatie uitvoerig besproken met de arts. De voor en nadelen, bijwerkingen, gevolgen. Als je de controle uit handen moet gaan geven en je niet weet hoe je gaat reageren op medicatie, terwijl je al last hebt van paniek en angst, dan is die start niet makkelijk. Word ik afhankelijk hiervan? Helpt het wel? En al die bijwerkingen? Van impotentie tot zwarte ontlasting tot suïcidale gedachten. Welke bijwerkingen krijg ik en welke blijven na de inwerkperiode aanwezig? Wordt het eerst dan erger en kan ik dat wel aan? De arts beantwoorde geduldig en mijn heldin hielp met relativeren. Ik maakte huilend de keuze en was opgelucht dat er hulp was. Ik haalde de medicatie op.Trillend nam ik de eerste pil in wetende dat dit nu de eerste stap is dat het echt beter moest gaan worden. Dit was nu mijn afslag na 6 jaar kwakkelen en omdat ik er zelf niet meer uit kwam.

De volgende keer vertel ik jullie hoe mijn inwerkperiode van mijn medicatie is verlopen en wat we deden met onze vakantie en hoe het ging toen ik weer moest werken. Voor nu, kookon!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *