Het leed dat verliezen heet.

“Laat me drinken
Laat me drinken op het leven
Laat me drinken
Laat me drinken dat ik leef
En laat me drinkend snel vergeten
Wat ik eigenlijk al wist
God heeft zich weer een keer vergist.”

Dat is de tekst van “Zwerver met een wekker” van Acda en De Munnik. En het klopt. Ik wil drinken op het leven. Maar god heeft zich deze keer niet vergist. De opa van mijn lief en daarmee ook al 17 jaar een klein beetje “mijn” opa is gisteren overleden.

Met zijn lief naast heeft hij na enkele maanden ziekte, in de negentig, de strijd met het leven verloren. In de negentig rustig en naar ons idee pijnloos, inslapen na een vol leven geleefd te hebben. Dat is, hoe verdrietig ook en hoe graag we het ook anders zouden zien, geen vergissing.

Opa, die voor mijn kinderen Opappa werd, was een fantastische man. Met verhalen, levenservaring, positiviteit en altijd een goed gesprek voorhanden. Hij, die meer dan 65 jaar getrouwd is geweest, kon tekenen, schilderen en met hout werken als geen ander. Hij presteerde het samen met oma een hele roedel kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen geboren te zien worden en deels te zien opgroeien. Hij kan terug kijken op een leven dat geleefd is. Hij overleefde de oorlog waarbij hij tewerkgesteld was in Duitsland. Kon met een vroeg pensioen toen hij begin zestig was en stond op zijn 75e nog lachend met oma op de tennisbaan te tennissen. En hij kon koken. Man. Toen hij met pensioen ging stopte oma resoluut met koken en sindsdien deed hij het. Rijstschotels met pittige kip, opa zijn geheime Chinese tomatensoep en toetjes. Voor een man die koken kan een mooi voorbeeld.

Wat kon ik lachen met hem. Om niets, maar ook om politiek, het leven en de dood. En enige hardheid werd daarin niet geschuwd. Toen hij enkele jaren geleden zijn been verloor en wij hem opzochten zei ik hem: “Nou opa, daar gaan de dromen voor de marathon. Of is er wellicht nog een kans voor u op de paralympics?” Ik vond het op het randje maar opa moest er hard om lachen. Net als de opmerking dat hij nu bij de mobiele eenheid hoorde toen hij in zijn rolstoel zat.

Toen ik tijdens een bezoek mijn kinderen uitlegde dat opa eigenlijk geen been meer had en zij het niet geloofde deed hij lachend zijn prothese los. Daar bungelde zijn been. Je kon mij opvegen van het lachen. De blik in mijn kinderen hun ogen die steeds groter werden is een moment dat ik nooit meer zal vergeten. Of dat hij in 2008, dik in de 80, nog op ons huwelijk met een eng masker op met de ooms en tantes en kleinkinderen op de muziek van Thriller danste als stukje voor ons.

Hij heeft de lat wel enorm hoog gelegd. Maar een voorbeeld is hij wel. Niet klagen, niet zeuren. Genieten, positief zijn. Denken in mogelijkheden, niet in beperkingen. Vallen, opstaan, revalideren. Hij deed het allemaal, telkens weer. De laatste 2 (?) jaar ging opa naar een verzorgingsflat met oma. Het is zo lang mogelijk uitgesteld. Wat moest hij tussen die oudjes? En als ik dan zei dat hij ook niet bepaald twintig meer was zei hij dat hij dat wel wist maar dat oude mensen in zo’n tehuis zo zeuren. En hij was niet “oud”.

Al schrijvende komen de herinneringen op. Als belletjes in een biertje ploppen er beelden en woorden op in mijn hoofd. Opa geloofde niet meer in god. Zijn ervaringen in het leven, die niet altijd rozengeur en maneschijn waren en ook getekend zijn door verdrietige periodes overtuigde hem van het tegendeel. Ik ben zelf ook niet gelovig. Maar voor opa maak ik een uitzondering. Hij hoort in het speciale rijtje, net als mijn “eigen” opa, waarvoor een speciaal plekje daarboven gecreëerd zou moeten worden. Bij de mensen die het verdient hebben dat er een plek is waar zij in alle rust voort mogen leven. Het was goed zo. Het lijf was op en de geest op het laatst ook. Er is dapper gestreden. Rust zacht lieve opa. Veel sterkte aan alle familieleden, vrienden en iedereen wiens leven je hebt geraakt. We zullen drinken op het leven en op jou. Proost.

 

Share

10 thoughts on “Het leed dat verliezen heet.

  1. Mooi geschreven Walter. Misschien is het iets voor bij de uitvaart! Er spreekt veel liefde uit. Ik herinner mij nog dat je voor opa van der Pol ook iets moois geschreven had.
    Wil je onze deelneming die natuurlijk ook voor jou geldt sterkte aan Suus en de “moeders” overbrengen?
    Sterkte en liefs

  2. Wat kan jij je gedachten en gevoelens goed en mooi verwoorden, Walter. Sterkte en liefs voor jullie. Ik weet ook nog goed dat je dat bij onze opa ook zo mooi gedaan hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *