De man zijn Kookboekupdate

De man zijn kookboekupdate

Zoals beloofd zou ik jullie als trouwe lezers op de hoogte houden over mijn kookboek. Na de heerlijke roze wolk waar ik op beland was na het ontvangen en tekenen van het contract begon in de dagen daarna de impact van mijn krabbel wel echt te landen. En toen viel ik even van mijn roze wolk af. Ik heb namelijk wel een planning voor mijn recepten maar vele zijn nog enkel een concept. Die moet ik dus de komende maanden nog gaan uitwerken. En ik moet nadenken over sfeerfoto’s, composities, samenstelling, wat ik wil blootgeven van mijzelf in het boek (niet dat soort blootgeven) en welke inkijk ik geef in mijn eigen leven. En toen begon het grote malen.

Het boek moet er natuurlijk wel gaan komen. Natuurlijk is een kookboek an sich niet iets nieuws. Maar voor mij wel. En zoals zo vaak bij nieuwe dingen gaan er bij mij dan allemaal mechanismes in werking. De onzekere kant laat van zich horen: “Straks is het niet goed, goed genoeg of vind niemand het leuk.” De perfectionistische kant: “Elke foto moet keischerp, mooi gestyled, elk recept moet vier keer nagelezen en het boek moet het liefst gisteren af zijn.” De angst steekt zijn lelijke kop op: “Dit is nieuw en dus eng. Ik ga onder een steen liggen en als het af is trek ik mijzelf er wel weer onder vandaan.” en het optimisme en enthousiasme spelen ook een robbertje mee: “Hee dit moet toch leuk zijn, wat een te gekke kans, mensen dromen hiervan, kom op nou aan het werk.”

Het was dus erg druk in mijn hoofd. Zo druk dat ik vaak de slaap niet kon vatten. Ik ben toen ook maar gewoon begonnen om als een gek recepten uit te werken en te maken. Hoewel mijn planning erop gemaakt is om drie nieuwe recepten in de week te maken werden dit er de eerste weken al vijf of zes. Ik begon te hard te lopen en ook mijn lichaam begon te reageren op de stress. Ik herkende signalen van mijn depressie van drie jaar geleden. Normaal maak ik toch ook twee recepten in de week? Waarom is het nu opeens zo lastig? En waarom ligt mijn eigen lat zo hoog dat ik er nooit bij kan? Op dat moment heb ik eerst op mijn rem getrapt: “Misschien moet ik dit niet doen en stop ik er mee.” en toen trapte ik op de achteruit: “Stop, even alles weer overzien. Dit moet gewoon anders.”

Ik ben rustig gaan zitten, heb mijn twijfels uitgesproken aan mijn heldin en enkele vrienden. Ik ben gaan hardlopen en heb mijzelf in de loop der dagen, mede door de gesprekken met anderen, herpakt. Een ander zou zeggen dat ik diep heb moet reiken maar mijn ballen weer gevonden heb. Maar kies vooral zelf wat ik heb gedaan.

Ik heb gemerkt dat ik dit ongelooflijke gave project een plek moet gaan geven in mijn dagelijkse leven naast alle andere dingen die gewoon doorgaan. Als ik over dit pad ren in plaats van wandel zie ik de komende maanden niets, heb ik er geen lol aan en dan is de weg er naartoe een zware in plaats van ontdekking. Dit project moet dan ook niet mijn leven beheersen.

Ik heb dan nu ook echt besloten mijzelf aan mijn planning te gaan houden en ook tijd te nemen voor ontspanning. De onrust zakte daardoor af. En voilà, er is weer wat lucht in het hoofd en de ergste stress zakte daardoor ook. Dat gaf op zijn beurt weer inspiratie en ook weer echt plezier in het bedenken van recepten. Het voelt weer alsof ik aan het bloggen ben maar dan voor papier. Ik liep tegen de grootste criticus op. Mezelf.

Ik besef me des te meer dat ik niet iemand ben die dingen gewoon op zijn beloop laat en het moeilijk vind de controle los te laten. Maar misschien is dit wel het ultieme middel om te zien wat er dan gebeurd. Hoe gaat het dan nu? En wat ben ik momenteel aan het doen? Zoals geschreven maak ik circa drie nieuwe recepten in de week. Op maandag, zaterdag en zondag ben ik in de keuken te vinden en achter mijn camera. Op mijn kookdagen probeer ik het recept af te ronden en de dagen erna op papier uit te werken. Ook heb ik nog wat reserverecepten mocht ik wat tijd over hebben of zin hebben om die te maken. Op basis van wat ik de komende maanden kook wordt een uiteindelijke keuze gemaakt welke recepten in het boek komen.

Omdat mijn ervaring met foodstyling en composities puur “zelfgeleerd” is heb ik een foodfotografie en foodstyling workshop gedaan. Ik heb het daar enorm naar mijn zin gehad en het zal het boek vast ten goede komen. Mijn huiskamer is inmiddels een mini-fotostudio en ik heb diverse ondergronden en planken en schalen slingeren.

Ik heb als hobbykok natuurlijk zelf geen honderd verschillende schalen of ondergronden liggen. Gelukkig zijn er altijd nog vrienden en familie die naast steun bieden ook nog volle kasten hebben. Die zijn dus geplunderd. En waar ik ook heel blij mee ben, is dat ik een samenwerking heb met kookwinkel Cook and Co. Van hen mag ik binnenkort wat mooie spullen ophalen om de foto’s nog gevarieerder te kunnen maken en aan te kleden.

De eerste foto’s zijn inmiddels ook door de vormgever beoordeeld. Spannend moment was dat. Gelukkig kreeg ik daar een positieve reactie op. Dat is natuurlijk een enorm cool compliment. Ook zijn de eerste recepten door vrienden en de bende van drie en de heldin geproefd en heb ik een aantal testverzoeken uitgezet. Tot zover kook ik op schema dus.

De afgelopen tijd is er veel te doen geweest over auteurs die allerlei beweringen doen over hun recepten. Dat je er slanker van wordt, gezonder, fitter en dat je bepaalde dingen moet uitsluiten of juist wel moet eten. Het heeft mij wel aan het denken gezet. Want hoe denk ik eigenlijk over eten? En wat vind ik eigenlijk belangrijk aan hoeveelheden aan ingrediënten? En toch ook wel, wat vinden anderen daar straks van?

In mijn boek schrijf ik twee soorten recepten. Die gemaakt zijn voor de gewone dagen in de week en voor de buitengewone dagen. Ik ben geen voedingsdeskundige maar kennelijk weerhoudt dat een heleboel andere niet-deskundigen er ook niet van toch een heleboel beweringen te doen. Ik wil juist helemaal geen methodiek maar “gewone” maaltijden. En dus heb ik nagedacht wat ik normaal vind.

Wat is mijn conclusie? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik wil verse en lekkere recepten schrijven. Dat is dus wat ik ga maken. En heb jij minder nodig? Dan eet je wat minder. Heb je meer nodig? Dan eet je wat meer. Een lichaam is namelijk geen machine waar alle regels universeel voor gelden. Een lichaam is maatwerk.

Uiteindelijk is het ook niet één maaltijd die bepaald of je gezond of “normaal” bezig bent maar het geheel aan alles wat je eet en drinkt over een langere periode. Dan kan je nog zo “gezond” eten maar als je elke dag tien bakken koffie met vier klonten suiker drinkt dan kan je jezelf afvragen of die maaltijd dan zo belangrijk is in het geheel. En dus kan jij als lezer straks zelf kiezen of je gaat voor de “gewone” maaltijden uit mijn boek of de buitengewone maaltijden waar ik mij aan geen enkele regel houd maar die bedoeld zijn voor die momenten dat je alleen maar wil genieten of iets te vieren hebt.

Tot zover een update in het proces van de man die kookboeken schrijven kan. Nou ja, kan, hij is er nu mee bezig en moet nog bewijzen dat hij het kan. Maar dat rijmde niet.

Binnenkort een nieuwe update. Ik duik weer de keuken in. Tot zoverre, kookon!

Share

4 thoughts on “De man zijn Kookboekupdate

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.